Αρχική

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εγκεφαλικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εγκεφαλικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013

Εγκεφαλική αιμορραγία



Η εγκεφαλική αιμορραγία είναι ένας τύπος εγκεφαλικού επεισοδίου

Η εγκεφαλική αιμορραγία, ICD-10 I61, P10.1, προκαλείται όταν μία αρτηρία του εγκεφάλου ''σπάσει'' προκαλώντας εντοπισμένη αιμορραγία στους περιβάλλοντες ιστούς. Αυτή η αιμορραγία προκαλεί βλάβη στα κύτταρα του εγκεφάλου.
Οι ενδοεγγεφαλικές αιμορραγίες αποτελούν περίπου το 13% των εγκεφαλικών επεισοδίων.
Όταν το αίμα από το τραύμα ερεθίσει τους ιστούς του εγκεφάλου, προκαλεί οίδημα. Αυτό είναι γνωστό ως εγκεφαλικό οίδημα. Το  αίμα συγκεντρώνεται σαν μια μάζα και δημιουργείται αιμάτωμα. Αυτές οι συνθήκες αυξάνουν την πίεση στους γειτονικούς ιστούς του εγκεφάλου και μειώνεται η  ζωτική ροή του αίματος και νεκρώνονται τα κύτταρα του εγκεφάλου.
Αιμορραγία μπορεί να συμβεί μέσα στον εγκέφαλο, αλλά και μεταξύ του εγκεφάλου και των μεμβρανών που τον καλύπτουν.
Η ενδοεγκεφαλική αιμορραγία εκδηλώνεται με οξεία εγκατάσταση εστιακών νευρολογικών διαταραχών.
Η ενδοεγκεφαλική αιμορραγία προκαλεί αιφνίδια εστιακές νευρολογικές διαταραχές.
Όταν η αιμορραγία είναι εκτεταμένη, προκαλείται και αιφνίδια αύξηση της ενδοκράνιας πίεσης.
Η αιφνίδια αύξηση της ενδοκράνιας πίεσης θα προκαλέσει αλλοίωση της νοητικής κατάστασης, κεφαλαλγία και έμετο.
Τα εστιακά σημεία εξαρτώνται από τη θέση και το μέγεθος της αιμορραγίας.
Η αθρόα αιμορραγία μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλική κήλη και κώμα.
Αν παρουσιάσετε κάποια από τα παρακάτω συμπτώματα, μπορεί να έχετε μια εγκεφαλική αιμορραγία.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
-Μια ξαφνική σοβαρή κεφαλαλγία
-Σπασμοί, χωρίς προηγούμενο ιστορικό
-Αδυναμία στο ένα χέρι ή πόδι
-Ναυτία ή έμετος
-Μειωμένη εγρήγορση
-Λήθαργος
-Αλλαγές στην όραση
-Τσούξιμο ή μούδιασμα
-Δυσκολία στην ομιλία ή στην κατανόηση του λόγου
-Δυσκολία στην κατάποση
-Δυσκολία στην ανάγνωση ή γραφή
-Απώλεια λεπτών κινητικών ικανοτήτων των  χεριών
-Απώλεια συντονισμού
-Απώλεια της ισορροπίας
-Δυσγευσία
-Απώλεια της συνείδησης
Λάβετε υπόψη ότι πολλά από αυτά τα συμπτώματα, συχνά, προκαλούνται και από άλλες συνθήκες, εκτός από την εγκεφαλική αιμορραγία.
Ένας γιατρός μπορεί να προσδιορίσει ποιο μέρος του εγκεφάλου επηρεάζεται με βάση τα συμπτώματά σας.
Μια νευρολογική εξέταση ή εξέταση οφθαλμών, για έλεγχο για οίδημα του οπτικού νεύρου, μπορεί επίσης να γίνουν.
Η οσφυονωτιαία παρακέντηση, συνήθως, δεν γίνεται, καθώς μπορεί να είναι επικίνδυνη.
Χωρίς την βοήθεια της αξονικής και μαγνητικής τομογραφίας δεν είναι δυνατή η διαφορική διάγνωση της ενδεγκεφαλικής αικορραγίας από την ισχαιμία του εγκεφάλου.

Αιτίες εγκεφαλικής αιμορραγίας
-Χρόνια συστηματική υπέρταση (βασικά γάγγλια 70%, γέφυρα 10%, παρεγκεφαλιδα 10%, λευκή ουσία ημισφαιρίων 10%). Αυτή η χρόνια κατάσταση μπορεί, να αποδυναμώσει τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων, αλλά μπορεί να γίνει πρόληψη.
-Τραυματισμός. Ο τραυματισμός είναι η πιο κοινή αιτία της αιμορραγίας στον εγκέφαλο για άτομα κάτω των 50 ετών.
-Αντιπηκτική θεραπεία.
-Σακοειδές ανεύρυσμα. Αυτό είναι μια αποδυνάμωση σε ένα τοίχωμα του αιμοφόρου αγγείου που διογκώνεται. Μπορεί να ''σκάσει'' εντός του εγκεφάλου, οδηγώντας σε εγκεφαλικό επεισόδιο.
-Αρτηριοφλεβώδης επικοινωνία. Ανωμαλίες των αιμοφόρων αγγείων (αρτηριοφλεβώδεις δυσπλασίες που είναι δυναμίες στα αιμοφόρα αγγεία μέσα και γύρω από τον εγκέφαλο από τη γέννηση και διαγιγνώσκονται μόνο αν αναπτυχθούν συμπτώματα.
- Όγκος.
-Δυσκρασία του αίματος. Η  αιμορροφιλία και η δρεπανοκυτταρική αναιμία μπορεί να μειώσουν  τα επίπεδα των αιμοπεταλίων στο αίμα.
-Αμυλοειδής αγγειοπάθεια. Αυτό είναι μια ανωμαλία των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων που μερικές φορές εμφανίζεται με τη γήρανση και την υψηλή πίεση του αίματος. Μπορεί να προκαλέσει πολλές μικρές, απαρατήρητες αιμορραγίες,  προτού προκαλέσει μια μεγάλη.
-Ηπατική νόσος. Η ηπατική νόσος σχετίζεται με αυξημένη αιμορραγία γενικά.
-Αγγειίτιδα.

Αντιμετώπιση εγκεφαλικής αιμορραγίας
-Υποστήριξη και διόρθωση των υπεύθυνων παραγόντων.
-Η συστηματική πίεση του αίματος πρέπει να μειώνεται βαθμιαία, σε διάστημα ημερών, με στενή παρακολούθηση του ασθενούς για σημεία ισχαιμίας του εγκεφάλου. Στους χρόνιους υπερτασικούς ασθενείς δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί πόσο έχουν επηρεασθεί οι φυσιολογικοί μηχανισμοί της αγγειακής αυτορρύθμισης.
-Οι ασθενείς με παρεγκεφαλιδικό αιμάτωμα πρέπει να εξετάζονται από χειρουργό, διότι μπορεί να αναπτύξουν πίεση του εγκεφαλικού στελέχους ή αποφρακτικό υδροκέφαλο που απαιτούν άμεση χειρουργική αντιμετώπιση,
-Τα επιπολής εγκεφαλικά αιματώματα που προκαλούν σημαντικά φαινόμενα μάζας, δηλαδή πιεστικά, μπορούν να εκκενωθούν, μερικές φορές με κλινική βελτίωση.
-Η εκκένωση των εν τω βάθει αιματωμάτων σπάνια ωφελεί.
-Ορισμένα φάρμακα μπορεί επίσης να συνταγογραφηθούν. Αυτές περιλαμβάνουν παυσίπονα, κορτικοστεροειδή, διουρητικά, αποιδηματικά και αντιεπιληπτικά για τον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων.

Πρόγνωση
Πόσο καλά ένας ασθενής ανταποκρίνεται σε μια εγκεφαλική αιμορραγία εξαρτάται από το μέγεθος της αιμορραγίας.
Μερικοί ασθενείς αναρρώνουν πλήρως. Πιθανές επιπλοκές περιλαμβάνουν εγκεφαλικό επεισόδιο, απώλεια της λειτουργίας του εγκεφάλου, ή παρενέργειες από τα φάρμακα ή τις θεραπείες. Ο θάνατος είναι πιθανός, και μπορεί να συμβεί γρήγορα, παρά την άμεση ιατρική περίθαλψη.

Πρόληψη εγκεφαλικών αιμορραγιών
  • Θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης. Μελέτες δείχνουν ότι το 80% των εγκεφαλικών αιμορραγιών συμβαίνουν σε ασθενείς με ιστορικό υψηλής αρτηριακής πίεσης. Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να ελέγχετε την πίεσή σας μέσω της διατροφής, την άσκηση και την φαρμακευτική αγωγή.
  • Μην καπνίζετε.
  • Μην κάνετε χρήση ναρκωτικών. Η κοκαΐνη, για παράδειγμα, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αιμορραγίας στον εγκέφαλο.
  • Οδηγείτε προσεκτικά και να φοράτε τη ζώνη ασφαλείας σας.
  • Αν οδηγείτε μοτοσικλέτα, να φοράτε πάντα κράνος.
  • Εάν πάσχετε από ανωμαλίες, όπως ανευρύσματα, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη μελλοντικών αιμορραγιών.
  • Να είστε προσεκτικοί με τα αντιπηκτικά φάρμακα. Αν πάρετε βαρφαρίνη ή αλλα αντιπηκτικά και αντιθρομβωτικά φάρμακα να ελέγχετε τακτικά την πήξη αίματος (PT, PTT, INR, Ινωδογόνο).
  • Αν δείτε αίμα στα ούρα ή στα ούλα, ενώ παίρνετε αντιπηκτικά ή αντιαιμοπεταλιακά ή θρομβολυτικά φάρμακα σταματήστε το φάρμακο και επικοινωνήστε με τον γιατρό σας.
Βιβλιογραφία
Manual Θεραπευτικής, Department of Medicine Washington University School of Medicine, Εκδ. Λίτσας


Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2013

Βλαστοκύτταρα για το εγκεφαλικό


Τα βλαστοκύτταρα αποδίδουν σε εγκεφαλικό.
Πέντε πάσχοντες από εγκεφαλικό με σοβαρές αναπηρίες εξαιτίας του παρουσίασαν μικρά σημάδια βελτίωσης έπειτα από την έγχυση βλαστοκυττάρων στον εγκέφαλό τους, σύμφωνα με νέα ευρήματα.
Ο καθηγητής Keith Muir, επικεφαλής του προγράμματος SINAPSE στο Ίδρυμα Νευροεπιστήμης & Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης που πραγματοποίησε τη θεραπεία, λέει ότι έχει εκπλαγεί από την ήπια έως μέτρια βελτίωσή τους. Ωστόσο τονίζει ότι είναι πολύ νωρίς για να λεχθεί με βεβαιότητα πως αυτή οφείλεται αμιγώς στην πειραματική θεραπεία.
Τα ευρήματα αυτά παρουσιάστηκαν στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Εγκεφαλικών, στο Λονδίνο.
Οι πέντε ασθενείς συμμετέχουν σε μία μικρή κλινική μελέτη, η οποία πραγματοποιείται στο Γενικό Νοσοκομείο Southern της Γλασκώβης. Συνολικώς λαμβάνουν μέρος εννέα 60άρηδες, 70άρηδες και 80άρηδες εθελοντές. Στόχος της μελέτης είναι να αξιολογήσει την ασφάλεια της μεθόδου, κατά την οποία εγχέονται βλαστικά κύτταρα στα τμήματα του εγκεφάλου που έχουν υποστεί βλάβη από το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τα έως τώρα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι ασθενείς δεν εκδήλωσαν κάποια παρενέργεια έπειτα από την έγχυση, καθώς και ότι απέδωσε αρκετά σε περισσότερους από τους μισούς. Μολονότι είναι νωρίς για να λεχθεί πως η βελτίωσή τους οφείλεται στα βλαστοκύτταρα, οι ειδικοί πιστεύουν ότι οι πάσχοντες από εγκεφαλικό δεν αναρρώνουν άλλο όταν περάσουν έξι μήνες από το εγκεφαλικό. Οι ασθενείς της μελέτης όμως έπαθαν το εγκεφαλικό έξι μήνες έως πέντε χρόνια πριν υποβληθούν στην έγχυση, γι’ αυτό και είναι πάρα πολύ πιθανό η βελτίωσή τους να οφείλεται στα βλαστοκύτταρα.
Σε κάθε περίπτωση, εάν αυτή και επόμενες μελέτες δείξουν πως τα βλαστοκύτταρα όντως αποδίδουν, θα περάσουν χρόνια έως ότου αρχίσει η ευρεία εφαρμογή τους.
Βιβλιογραφία
nhs.uk

Παρασκευή 30 Αυγούστου 2013

Ασπιρίνη


Η ασπιρίνη είναι ένα από τα καλύτερα φάρμακα
Η θεραπευτική επίδραση σκευασμάτων που περιέχουν ουσίες παρόμοιες με αυτή της ασπιρίνης ήταν γνωστή ήδη από την αρχαιότητα.
-Ο Ιπποκράτης περιγράφει το φλοιό της ιτιάς, ο οποίος, σήμερα, είναι γνωστό ότι περιέχει μια ουσία που ονομάζεται σαλικίνη και τον συνιστά ως ίαμα κατά του πυρετού και των πόνων.
-Το 1853 ο Αλσατός χημικός Σαρλ Φρεντερίκ Ζεράρτ (Charles Frédéric Gerhardt) ήταν ο πρώτος που παρασκεύασε το δραστικό συστατικό της ασπιρίνης, τοακετυλοσαλικυλικό οξύ αναμιγνύοντας ακετυλοχλωρίδιο με σαλικυλικό νάτριο. Ο νεαρός τότε χημικός ονόμασε το προϊόν της (βίαιης) αντίδρασης αυτών των συστατικών "σαλικυλικο - οξικό ανυδρίτη".
-Το 1897 χημικοί της γερμανικής εταιρείας Μπάγιερ άρχισαν την έρευνα πάνω στο ακετυλοσαλικυλικό οξύ και το 1899, η εταιρεία είχε δημιουργήσει νέο φάρμακο με βάση αυτή την ουσία και το κυκλοφόρησε στο εμπόριο με την επωνυμία "Ασπιρίνη".
-Στη δεκαετία του 1950 οι πωλήσεις της ασπιρίνης γνωρίζουν σημαντική πτώση, καθώς αρχίζει να κυκλοφορεί στο εμπόριο η παρακεταμόλη, η οποία εμφανίζει παρόμοιες αναλγητικές ιδιότητες με λιγότερες παρενέργειες.
-Ωστόσο, το 1948, ο καλιφορνέζος γιατρός Λόρενς Κρέιβεν (Lawrence Craven) παρατήρησε ότι κανείς από τους 400 ασθενείς του, στους οποίους είχε χορηγήσει ασπιρίνη, δεν είχε υποστεί καρδιακή προσβολή. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι "μια ασπιρίνη την ημέρα" μπορεί να μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής. Άλλωστε είναι γνωστό ότι αυτό που σώζει ένα ασθενή με έμφραγμα είναι να του δώσεις να μασήσει μια ασπιρίνη.
-Η πραγματική δράση της ασπιρίνης διευκρινίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν διαπιστώθηκε ότι αναστέλλει την παραγωγή προσταγλανδινών (ουσίες που προκαλούν φλεγμονή) από τον οργανισμό.
Χρησιμοποιείται ως αναλγητικό, αντιπυρετικό και αντιφλεγμονώδες.
Σε χαμηλές δόσεις λαμβάνεται και ως αντισυγκολλητικό των αιμοπεταλίων.
Δεν θα πρέπει να λαμβάνεται από άτομα με έλλειψη του ενζύμου G6PD, καθώς και από άτομα κάτω των 16 ετών, επειδή υπάρχει κίνδυνος εμφάνισης του συνδρόμου Reye (υψηλός πυρετός, κεφαλαλγία, αιφνίδιος θάνατος) και με προσοχή από άτομα που λαμβάνουν αντιπηκτική αγωγή (π.χ. Sintrom). Πολλοί άνθρωποι παίρνουν ασπιρίνη για να μειώσουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής. Η ασπιρίνη έχει την ιδιότητα να βοηθά στο να μη δημιουργούνται θρομβώσεις στην καρδιά ή ακόμη και στον εγκέφαλο και, έτσι, να αποφεύγονται ακόμη και εγκεφαλικά επεισόδια. Την ανακάλυψη αυτή έκανε ο γιατρός Λόρενς Κρέιβεν γύρω στα 1950, όταν παρατήρησε ασυνήθιστες αιμορραγίες σε παιδιά που έπαιρναν ασπιρίνη για να αντιμετωπίσουν τον πόνο μετά από εγχείρηση αμυγδαλών.
Η ιδιότητα της ασπιρίνης να λεπταίνει το αίμα την καθιστά επικίνδυνη να λαμβάνεται από λίγες μέρες πριν από χειρουργικές επεμβάσεις ως και αρκετές ημέρες μετά, γιατί δύναται να προκαλέσει ακατάσχετη αιμορραγία. Επίσης, οι γυναίκες την αποφεύγουν κατά την έμμηνο ρύση.
Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι η ασπιρίνη μπορεί να βοηθά στην πρόληψη εμφάνισης καρκινικών όγκων, όπως αυτών του στομάχου, των εντέρων ή ακόμη και του μαστού. Η ασπιρίνη βοηθά στην μείωση των οιστρογόνων, που θεωρούνται υπεύθυνα για τη δημιουργία καρκίνου του μαστού στις γυναίκες.
Παρά το γεγονός, όμως, ότι η ασπιρίνη θεωρείται "καλό" φάρμακο για την πρόληψη και θεραπεία πολλών ασθενειών, οι γιατροί συνιστούν ότι κανείς δε θα πρέπει να παίρνει ασπιρίνη χωρίς την έγκριση του γιατρού, γιατί η λήψη της όχι μόνο δεν είναι ασφαλής για όλα τα άτομα αλλά μπορεί, επίσης, να αλληλεπιδράσει με άλλα φάρμακα και να προκαλέσει κακό. Γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης θα πρέπει να αποφεύγουν να παίρνουν ασπιρίνη. Παρόλα τα προβλήματα όμως, η ασπιρίνη δεν παύει να είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο διαδεδομένα φάρμακα στον κόσμο.
Οι πιο συνήθεις παρενέργειες κατά την χρόνια χρήση είναι τα δυσπεπτικά ενοχλήματα. Η ανάπτυξη έλκους, διαβρωτικής γαστρίτιδας και γαστρορραγίας είναι σπανιότερα. Ακόμη και η λήψη μόνο 75 mg ημερησίως ακετυλοσαλικυλικού οξέως με τη μορφή ασπιρίνης την ημέρα (κάτι λιγότερο από μία παιδική ασπιρίνη) μπορεί να προκαλέσει σοβαρή γαστρορραγία. Παράγοντες κινδύνου είναι η μεγάλη ηλικία, το ιστορικό έλκους, η συνοδός λήψη ορισμένων φαρμάκων (π.χ. κορτιζόνης, αντιπηκτικά), η λήψη πολλών μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών.
Η τοξική δράση των φαρμάκων αυτών στο στομάχι είναι άμεση και έμμεση. Η ασπιρίνη και το σαλοσπίρ είναι ασθενή οξέα. Διαπερνούν τις λιποειδικές μεμβράνες των επιθηλιακών κυττάρων του στομάχου, προκαλώντας ποικίλες κυτταρικές αλλοιώσεις. Προκαλούν επίσης αλλοιώσεις στην επιφανειακή βλέννα του στομάχου. Η έμμεση δράση τους εκδηλώνεται με μείωση στην πηκτικότητα του αίματος που προκαλούν στην κυκλοφορία και μείωση των επιπέδων των προσταγλανδινών. Οι προσταγλανδίνες είναι απαραίτητες για την ρύθμιση της γαστρικής έκκρισης οξέως σε φυσιολογικά επίπεδα, για την ακεραιότητα και τον πολλαπλασιασμό των επιθηλιακών κυττάρων του στομάχου.
Λόγω (κυρίως) της έμμεσης δράσης της ασπιρίνης τα προστατευτικά εντεροδιαλυτά δισκία ακετυλοσαλικυλικού οξέως (π.χ. σαλοσπίρ), που χορηγούνται για το έμφραγμα και για πρόληψη θρομβώσεων, εμφανίζουν, επίσης, κίνδυνο έλκους και γαστρορραγίας.
Η προληπτική τους χορήγηση έχει θέση σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου για την ανάπτυξη ορισμένων επικίνδυνων θρομβώσεων και σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου για την ανάπτυξη ορισμένων επικίνδυνων καρκινωμάτων.
Ένοχη" για τύφλωση η χρήση ασπιρίνης;
Κυκλοφορεί μία δημοσίευση στο διαδίκτυο ότι η ασπιρίνη μπορεί να προκαλέσει απώλεια όρασης κατά την τρίτη ηλικία λόγω εκφύλισης της ωχράς κηλίδας.
Το συμπέρασμα βγήκε από  μία νέα αυστραλιανή επιστημονική έρευνα. Πάντως οι επιστήμονες επισήμαναν ότι δεν υπάρχουν ακόμα επαρκή στοιχεία που να δικαιολογούν, προς το παρόν, μια αλλαγή στη θεραπευτική χρήση της ασπιρίνης από όσους την παίρνουν για καιρό. (Οι άνθρωποι στην τρίτη ηλικία έχουν πολλά προβλήματα υγείας και παίρνουν και άλλα πολλά φάρμακα, μαζί με την ασπιρίνη).

Τετάρτη 28 Αυγούστου 2013

Διαφορά αρτηριακής πίεσης στα δύο χέρια



Η αρτηριακή πίεση πρέπει να μετριέται και από τα δύο χέρια.
Η μέτρηση της αρτηριακής πίεσης πρέπει να γίνεται και από τα δύο χέρια, διότι ηδιαφορά στις τιμές της ανάμεσά τους μπορεί να υποδηλώνει υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου.
Συγκεκριμένα, υπάρχει αυξημένη πιθανότητα εγκεφαλικού και εμφράγματος και άρα αν κάποιος παρουσιάζει αυτή την διακύμανση, θα πρέπει να υποβληθεί σε εξετάσεις και αν υπάρχει πρόβλημα να υποβληθεί στην ενδεδειγμένη θεραπεία.
Είναι ήδη γνωστό, ότι μία απλή μέτρηση της αρτηριακής πίεσης στα άνω και κάτω άκρα μπορεί να σώσει τους μικρούς αθλητές από αιφνίδιο θάνατο κατά τη διάρκεια της προπόνησής τους. Και αυτό γιατί με αυτήν την απλή εξέταση είναι δυνατό να διαγνωσθεί μια επικίνδυνη καρδιοπάθεια, η στένωση ισθμού αορτής.
Η στένωση του ισθμού αορτής είναι μία σοβαρή και επικίνδυνη εκ γενετής καρδιοπάθεια, η οποία συνδέεται με την υπέρταση στην παιδική ηλικία. Αποτελεί το 5-10% των συγγενών καρδιοπαθειών, η συχνότητα των οποίων είναι 10 στις 1000 γεννήσεις. Μάλιστα είναι μία από τις δύο μορφές που μπορεί να διαγνωστούν αργότερα στη ζωή ενός ατόμου. Αν εξαιρεθούν οι σοβαρές στενώσεις ισθμού αορτής που θα διαγνωσθούν μετά τη γέννηση στο νεογνό ή το βρέφος, οι περισσότερες περιπτώσεις διαγιγνώσκονται κατά την εγγραφή του παιδιού στην Α΄ Δημοτικού όταν και θα χρειαστεί να συμπληρωθεί το ατομικό δελτίο υγείας, με τη μέτρηση πίεσης και στα δύο χέρια και με την ψηλάφηση των μηριαίων αρτηριών.
Η υπέρταση στην παιδική ηλικία μπορεί να είναι είτε πρωτοπαθής, (κυρίως σε μεγάλα παιδιά και εφήβους με συνοδές παθολογικές καταστάσεις, όπως παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο, διαταραχές ύπνου με άπνοιες κατά τον ύπνο) είτε δευτεροπαθής, οφειλόμενη σε νεφροπάθειες, καρδιοπάθειες, συστηματικά νοσήματα και ενδοκρινή νοσήματα.