Πρωτοπαθής ατροφία του αιδοίου αγνώστου αιτιολογίας, ICD-10 N95.2.
Συχνότερα εμφανίζεται μετά την εμμηνόπαυση, όπου υπάρχει η
φυσιολογική ατροφία των γεννητικών οργάνων από την έλλειψη οιστρογόνων.
Ο βλεννογόνος του αιδοίου γίνεται λείος, ξηρός και παίρνει
χρώμα λευκοκίτρινο. Το δέρμα γίνεται ατροφικό, λείο, λεπτό, λευκόφαιο ή
λευκοκύανο χωρίς πτυχές.
Τα μεγάλα χείλη συρρικνώνονται, εμφανίζονται πεπλατυσμένα
και άτριχα.
Τα μικρά χείλη
ατροφούν μέχρι εξαφανίσεως.
Ο πρόδρομος του κόλπου ξηραίνει και η αιδοιική σχισμή
στενεύει με αποτέλεσμα την επώδυνη συνουσία.
Πολλές φορές, πάνω στο δέρμα εμφανίζονται λευκές πλάκες. Από
αυτές αναπτύσσονται σε συχνότητα μέχρι και 50% καρκινώματα.
Ιστολογικά η επιδερμίδα παρουσιάζει υπερκεράτωση και ατροφία
της μαλπιγγιανής στιβάδας. Οι θηλές εξαφανίζονται και η βασική στιβάδα
ευθυγραμμίζεται. Το χόριο παρουσιάζει σημαντική βασεόφιλη εκφύλιση και
ομογενοποίηση του κολλαγόνου. Ο ελαστικός ιστός είναι εκφυλισμένος ή λείπει. Τα
αγγεία έχουν παχυμένο το ενδοθήλιο από αρτηριοσκλήρυνση.
Ο έντονος κνησμός, το αίσθημα καύσου ή η επώδυνη νυγμή της
περιοχής που πάσχει είναι τα κυριότερα συμπτώματα της ατροφίας ή κραυρώσεως του
αιδοίου, μαζί με την δυσπαρεύνια.
Η διάγνωση θα γίνει με βιοψία και ιστολογικό έλεγχο της
βλάβης του αιδοίου και η διαφορική διάγνωση θα γίνει κυρίως από την λευκοπλακία
και τον καρκίνο του αιδοίου.
Για τη θεραπεία χορηγούνται οιστρογόνα, αλοιφές με
κορτικοειδή, βιταμίνες Α και Ε, ηρεμιστικά και ανιισταμινικά.
Μερικές φορές, χρειάζεται να γίνει εκτομή της βλάβης ή και
αιδοιεκτομία.
Βιβλιογραφία
''Παθολογία της γυναίκας'', Εκδόσεις Παριζιάνος
