Ερωτική απογοήτευση

Η συναισθηματική απώλεια είναι σοβαρό πλήγμα

Η ερωτική απογοήτευση ενός ανθρώπου ισοδυναμεί με ''μίνι'' κατάθλιψη.
Τα στάδια της ερωτικής απογοήτευσης
Την ερωτική απογοήτευση την βιώνουμε, όπως ακριβώς βιώνουμε και το πένθος.
Στάδιο 1^ο: Άρνηση
Αρχικά νιώθουμε τόσο σοκαρισμένοι από αυτήν τη ματαίωση, που δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε το γεγονός του χωρισμού.
Στάδιο 2^ο: Θυμός
Αφού καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε σε έναν βαθμό αυτό που μας συμβαίνει, είναι πιθανό να αντιδράσουμε με θυμό απέναντι στον τέως σύντροφό μας.
Στάδιο 3^ο: Διαπραγμάτευση
Οι δικοί μας χειρισμοί, οι οποίοι πιθανόν να είχαν διαφορετική έκβαση για τη σχέση, μας ταλανίζουν και μας δημιουργούν ενοχές.
Στάδιο 4^ο: Θλίψη
Όταν φτάσουμε στο σημείο να αντιληφθούμε ότι τελικά η σχέση αυτή δεν υπάρχει πλέον, οδηγούμαστε στη θλίψη.
Στάδιο 5^ο: Αποδοχή
Μέσα από τη θλίψη αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή ότι είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε παρακάτω και να μπορέσουμε να χαρούμε και πάλι, ακόμα και αν οι πληγές δεν έχουν κλείσει οριστικά.

---

Από τη θλίψη στην κατάθλιψη
Η ερωτική απογοήτευση ενός ανθρώπου ισοδυναμεί με ''μίνι'' κατάθλιψη.
Η θλίψη είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και μάλιστα αναμενόμενο και επιθυμητό μετά από μια έντονη ερωτική απογοήτευση. Στην περίπτωση, όμως, που φτάσει σε ακραίο βαθμό υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούμε σε κατάθλιψη. Αυτό συμβαίνει όταν τα οδυνηρά συναισθήματα είναι εξαιρετικά έντονα, καθημερινά, διαρκούν για μεγάλο χρονικό διάστημα (πάνω από δύο εβδομάδες) και έχουν επιπτώσεις στη διάθεσή μας, τη διατροφή, τον ύπνο, τις σκέψεις μας, την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας ή τη συμπεριφορά μας, δημιουργώντας έτσι δυσλειτουργίες στην καθημερινότητά μας.

---

Εύκολος ή δύσκολος χωρισμός
Γιατί δεν αντιμετωπίζουμε όλοι την ερωτική απογοήτευση με τον ίδιο τρόπο; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να ξεπερνούν εύκολα έναν χωρισμό και άλλους να πέφτουν στα πατώματα;
Το πόσο δύσκολα ή εύκολα θα βιώσουμε μια τέτοια κατάσταση εξαρτάται από τις εμπειρίες μας (π.χ. το πώς αντιμετωπίσαμε στο παρελθόν κάποιον χωρισμό), από τις πεποιθήσεις μας σχετικά με τις σχέσεις (π.χ. πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο ένας έρωτας στη ζωή ενός ανθρώπου), αλλά και τις πρώιμες εμπειρίες μας (σχέση με τους γονείς).
Σύμφωνα με τους ειδικούς, ρόλο-κλειδί παίζουν οι όροι «απόρριψη» και «εγκατάλειψη», οι οποίοι σχετίζονται με τη βαθύτερη πεποίθηση που έχουμε για τον εαυτό μας. Ορισμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι είναι άξιοι εγκατάλειψης, γεγονός που έχει τις ρίζες του στο οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν. Όσο περισσότερη αγάπη έχουμε πάρει από τους δικούς μας ανθρώπους και κυρίως από τη μητέρα μας, τόσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη έχουμε στον εαυτό μας. Νιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι μπορούμε να αγαπήσουμε και να μας αγαπήσουν. Αντίθετα, όταν έχουμε μάθει να δεχόμαστε έντονη κριτική από την οικογένειά μας, αναπτύσσουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση, με αποτέλεσμα να αναπαράγουμε και κατά τη ενήλικη ζωή μας το «σχήμα της εγκατάλειψης», με το οποίο νιώθουμε πιο οικεία. Στην πρώτη περίπτωση, όταν βρεθούμε αντιμέτωποι με μια ερωτική απογοήτευση, θα στενοχωρηθούμε, αλλά θα το ξεπεράσουμε γρήγορα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση θα δυσκολευτούμε.
Όποιος έχει υποστεί ερωτική απογοήτευση αισθάνεται καταρρακωμένος, δεν βλέπει κανένα μέλλον μπροστά του και δεν έχει ενδιαφέρον για τίποτα. Τα άτομα που περνούν ερωτική απογοήτευση ακόμη κι αν δεν φθάσουν στο στάδιο της κατάθλιψης, νιώθουν καταρρακωμένη την αυτοεκτίμησή τους.
Η λύση  για να μπορέσει κάποιος να κερδίσει την αυτοεκτίμησή του είναι να πείσει τον εαυτό του ότι ο ίδιος έκανε κακή επιλογή.
Άλλωστε υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.

Δίκτυο αγάπης

Δώδεκα περιοχές του εγκεφάλου ευθύνονται για την αγάπη σε άντρες και γυναίκες.

Οι ερευνητές έχουν αποκαλύψει τη γραμματοσειρά της επιθυμίας, συγκρίνοντας λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου ανθρώπων (fMRI) που δήλωσαν ότι βίωναν την παθιασμένη αγάπη, τη μητρική αγάπη και την απεριόριστη αγάπη.

Οι εγκεφαλικές αυτές περιοχές απελευθερώνουν νευροδιαβιβαστές και άλλες χημικές ουσίες στον εγκέφαλο και το αίμα που προκαλούν εντονότερα συναισθήματα έλξης και ευχαρίστησης. Έτσι οι ψυχίατροι θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποια μέρα τα άτομα που παθαίνουν βαριά κατάθλιψη μετά από μια ερωτική απογοήτευση με την ρύθμιση αυτών των χημικών ουσιών.

Το πάθος αυξάνει, επίσης, διάφορες γνωστικές λειτουργίες, ρυθμίζοντας τις κατάλληλες περιοχές του εγκεφάλου και την στάθμη των χημικών ουσιών.  Οι γνωστικές λειτουργίες, με τη σειρά τους δίνουν  ωθήσεις για την πλήρη ενεργοποίηση του δικτύου αγάπης. Είναι ένα δίκτυο που συνεχώς αλληλεπιδρά...

Η Υπογραφή της Αγάπης στον εγκέφαλο

Η ομάδα διαπίστωσε δώδεκα διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου σε αυτές τις μελέτες της αγάπης και υπέθεσε ότι όλες ήταν μέρος ενός νευροανατομικού δικτύου  που ασχολείται με το συναίσθημα, την πράξη, και την έκφραση της αγάπης. Οι περισσότερες από αυτές τις περιοχές ήταν στα υποτμήματα του φλοιού του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων τής κοιλιακής περιοχής της καλύπτρας, του κερκοφόρου πυρήνα, και του υποθαλάμου, που έχουν πολλούς υποδοχείς ντοπαμίνης και υποδοχείς της ωκυτοκίνης. Αλλά η ομάδα έδειξε, επίσης, ότι περιοχές του φλοιού του εγκεφάλου που εμπλέκονται με την κοινωνική γνώση και την αυτοβελτίωση εμπλεκόντουσαν, πάρα πολύ.

Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει

Η εμπειρία της αγάπης είναι καθολική, ανεξάρτητα από το φύλο ενός ατόμου ή του γενετήσιου προσανατολισμού.

Η αγάπη μπορεί να διαρκέσει

Σε μερικούς ανθρώπους, τουλάχιστον, η αγάπη μπορεί να αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου.

Οι περισσότερες από τις πρώτες μελέτες για τη ρομαντική αγάπη επικεντρώθηκε στις πρώτες ημέρες των σχέσεων, προκειμένου να αξιοποιήσει καλύτερα το πάθος τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές. Είναι άγνωστο, ωστόσο, αν τα ίδια μοτίβα του έρωτα που σχετίζονται με την ενεργοποίηση του εγκεφάλου θα μπορούσαν να υπάρχουν σε ζευγάρια που εμπλέκονται σε μακροχρόνιες σχέσεις.

Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου ''Social Cognitive and Affective Neuroscience'' υπάρχουν ενδείξεις ότι τα ζευγάρια μπορούν να παραμείνουν με πάθος στην αγάπη ακόμα και δεκαετίες στη σχέση τους. Η ομάδα μέτρησε, επίσης, την εγκεφαλική αιματική ροή, καθώς οι συμμετέχοντες παρατηρούσαν φωτογραφίες από τους μακροχρόνιους συντρόφους τους, καθώς και από συντρόφους που είχαν πρόσφατες σχέσεις. Οι επιστήμονες δεν διαπίστωσαν σημαντική διαφορά μεταξύ των ανθρώπων που έχουν πρόσφατα αγαπήσει με όσους αγαπούν πολλά χρόνια.

Το μέλλον της αγάπης

Οι ερευνητές γνωρίζουν τώρα για το πού η αγάπη κατοικεί στον εγκέφαλο, αλλά πρέπει να το μελετήσουν σε μοριακό επίπεδο και να κατανοήσουν πώς οι χημικές ουσίες όπως η ωκυτοκίνη, βαζοπρεσίνη, και η σεροτονίνη συνεργάζονται.

Και, με ένα τόσο υψηλό ποσοστό διαζυγίων στις δυτικές κοινωνίες, θα ήταν ένα καλό πράγμα για να καταλάβουμε πώς η αγάπη μπορεί να αλλάξει, τι συμβαίνει σε αυτές τις χημικές ουσίες με την πάροδο του χρόνου και ποιοι άλλοι παράγοντες εμπλέκονται.

Υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά ακόμη να γίνει.

Βιβλιογραφία

dana.org