EMEDI

Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013

Αιμοχρωμάτωση

Όταν υπάρχει πολύς σίδηρος στο σώμα

Η αιμοχρωμάτωση, ICD-10 R 79.0, είναι μία κληρονομική διαταραχή κατά την οποία υπάρχει υπερβολική απορρόφηση σιδήρου από το λεπτό έντερο.
Εφόσον ο οργανισμός δεν διαθέτει κάποιο μηχανισμό αποβολής του σιδήρου, η περίσσεια του εναποτίθεται στους αδένες και το μυϊκό ιστό, όπως και το ήπαρ, το πάγκρεας και την καρδιά. Με την πάροδο του χρόνου, τα προσβαλλόμενα όργανα αρχίζουν να ανεπαρκούν.
Η νόσος μεταβιβάζεται με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο χαρακτήρα, αλλά μπορεί και να είναι επίκτητη. Τα αντιγόνα HLA-A3, HLA-B14, HLA-B7 θεωρούνται υπεύθυνα.
Είναι η πιο συχνή ανωμαλία γονιδίοων στις ΗΠΑ. Η νόσος υπάρχει από τη γέννηση, αλλά εκδηλώνεται στη 5η και 6η δεκαετία ζωής. Προσβάλλει με την ίδια συχνότητα τους άνδρες και τις γυναίκες, αλλά τα κλινικά σημεία είναι επικρατέστερα στους άνδρες.

Συμπτώματα
Τη στιγμή της διάγνωσης ο ασθενής μπορεί να είναι ασυμπτωματικός. Οι συμπτωματικοί ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν αδυναμία, κόπωση, αρθραλγίες, κοιλιακό άλγος, ηπατική ανεπάρκεια (κίρρωση), συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας, διαταραχές του θυρεοειδούς, ανικανότητα, αμμηνόρροια, δύσπνοια προσπαθείας, νευρολογικά συμπτώματα, υπέρχρωση του δέρματος, απώλεια των τριχών του σώματος, σπληνομεγαλία, περιφερικό οίδημα, ίκτερος, γυναικομαστία, ασκίτης, ατροφία όρχεων, ευαισθησία ήπατος, συμπτώματα σακχαρώδη διαβήτη.

Αίτια
Η υπερφόρτωση σιδήρου μπορεί να οφείλεται σε και σε θαλασσαιμία, σιδηροβλαστική αναιμία, ηπατική νόσο, υπερβολική πρόσληψη σιδήρου και χρόνιες μεταγγίσεις αίματος.
Παράγοντες κινδύνου
Η πρόσληψη σιδήρου με συμπληρώματα, καθώς και βιταμίνης C η οποία αυξάνει την απορρόφηση σιδήρου.
Το αλκοόλ αυξάνει την απορρόφηση σιδήρου.
Η απώλεια αίματος, όπως στην έμμηνο ρύση και στην εγκυμοσύνη επιβραδύνει τα συμπτώματα.

Διάγνωση
Οι εργαστηριακές εξετάσεις που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της νόσου:

Κορεσμός της τρανσφερρίνης: Είναι η συγκέντρωση σιδήρου ορού διαιρούμενη προς την ολική σιδηροδεσμευτική ικανότητα επί 100. Άνω του 70% είναι διαγνωστική, άνω του 50% είναι ενδεικτική.
Μέτρηση της φερριτίνης ορού: Άνω των 300 για τους άνδρες και άνω των 120 mcg/L για τις γυναίκες
Σίδηρος ούρων
Αύξηση αιμοσιδηρίνης ούρων
Υπεργλυκαιμία
Ελαττωμένη FSH, LH και τεστοστερόνη
Αυξημένη SGOT
Υποπρωτεϊναιμία

Οι βιοψίες ήπατος από προσβεβλημένα άτομα δείχνουν περίσσεια σιδήρου και κίρρωση που μπορεί να φανεί μετά από χρώση.
Μετά την επιβεβαίωση διάγνωσης πρέπει να γίνει δοκιμασία ανοχής γλυκόζης για αποκλεισμό σακχαρώδους διαβήτη και υπερηχογράφημα καρδιάς για αποκλεισμό μυοκαρδιοπάθειας.

Θεραπεία
Γενικά μέτρα

Η θεραπεία περιλαμβάνει φλεβοτομή (αφαίρεση αίματος) που γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι τα αποθέματα σιδήρου του ασθενή να πέσουν σε φυσιολογικά επίπεδα, με διατήρηση ήπιας αναιμίας (αιματοκρίτης 37-39).
Η θεραπεία συντήρησης συνίσταται σε αφαίρεση αίματος σε διαστήματα ενός έως τεσσάρων μηνών.

Δίαιτα

Δίαιτα φτωχή σε σίδηρο, αποφυγή αλκοόλ, αποφυγή συμπληρωμάτων διατροφής πλούσιων σε σίδηρο, περιορισμός της βιταμίνης C.
Το τσάι προκαλεί χηλικές ενώσεις με το σίδηρο και χορηγείται κατά τη διάρκεια γευμάτων.
Για όσους δεν μπορούν να ανεχθούν την φλεβοτομία, υπάρχει ένας χηλικός παράγοντα διαθέσιμος για χρήση. Η δεφεροξαμίνη συνδέεται με το σίδηρο στην κυκλοφορία του αίματος και τον αποβάλλει μέσω των ούρων και των κοπράνων.
Η Τυπική θεραπεία για τη χρόνια υπερφόρτωση σιδήρου απαιτεί μία υποδόρια ένεση ανά 8-12 ώρες ημερησίως. Δύο νεότερα φάρμακα που έχουν άδεια για χρήση σε ασθενείς που λαμβάνουν τακτικές μεταγγίσεις αίματος για τη θεραπεία της θαλασσαιμίας (και, κατά συνέπεια, οι οποίοι αναπτύσσουν υπερφόρτωση σιδήρου) είναι η deferasirox και η δεφεριπρόνη.
Το προσδώκιμο επιβίωσης είναι μειωμένο σε ασθενείς με κίρρωση, σακχαρώδη διαβήτη και σε ασθενείς που κάνουν θεραπείες με φλεβοτομές για περισσότερους από 18 μήνες.

Βιβλιογραφία
Πλήρης Κλινική Συμβουλή σε 5', Mark R. Dambro, Εκδ. Πασχαλίδης

Αιμορραγία από τη μύτη

Είναι συχνή η αιμορραγία από τη μύτη

Η μύτη είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία του σώματος. Το εσωτερικό της μύτης είναι πλούσιο σε αιμοφόρα αγγεία, τα οποία για πολλούς λόγους μπορεί να σπάσουν και να ματώσει η μύτη. Θα ανησυχήσει τον πάσχοντα, εάν η απώλεια αίµατος είναι μεγάλη.
Ποια είναι τα αίτια;
Τα αίτια της μπορεί να είναι οι φλεγμονές στην περιοχή της μύτης, η ρήξη αγγείων στο πρόσθιο τμήμα του ρινικού διαφράγματος, είτε αυτόματα είτε από μικροτραυματισμούς, κυρίως, με τα δάκτυλα, τα κατάγματα και γενικώς οι κακώσεις της μύτης, οι ρινικοί πολύποδες, τα ξένα σώματα, διάφοροι όγκοι της μύτης και των παραρρίνιων κόλπων, καθώς και οι μετεγχειρητικές ρινορραγίες.
Ιδιαίτερα στα παιδιά παρατηρείται η ιδιοπαθής ρινορραγία (χωρίς εμφανή αιτιολογία) που συνήθως υποχωρεί μετά το πέρας της εφηβείας.
Συνοπτικά τα αίτια της επίσταξης είναι συνήθως τοπικά και αθώα:

Ο τραυματισμός της μύτης (σκάλισμα της μύτης, ισχυρό ''φύσημα'', τραύμα από ξένο σώμα).
Η έλλειψη υγρασίας του αέρα που προκαλεί ξήρανση του βλεννογόνου της μύτης.
Η απότομη μετάβαση από χαμηλή εξωτερική θερμοκρασία σε υψηλή.
Ο υψηλός πυρετός στα παιδιά.
Η σκολίωση του ρινικού διαφράγματος (στραβή μύτη).

Συστηματικές ασθένειες και καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν ρινορραγία.

Η αρτηριοσκλήρυνση.
Η χρήση φαρμάκων που εμποδίζουν την πήξη του αίματος (αντιπηκτικά ή αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα όπως η ασπιρίνη).
Κοκαΐνη.
Αιμορραγικές προδιαθέσεις (αιμορροφιλία, θρομβοπενίες, λευχαιμία κλπ).
Όγκοι της μύτης ή των κόλπων. (Αιμορραγικός πολύπους διαφράγματος, Θήλωμα, Ρινοϊνωμα)

Η αρτηριακή υπέρταση δε φαίνεται να προκαλεί από μόνη της ρινορραγία, αντίθετα με ότι γενικά πιστεύεται. Συνήθως, όμως συνδυάζεται με αρτηριοσκλήρυνση και για αυτό πολλοί ηλικιωμένοι που τους ''ανοίγει'' η μύτη έχουν αυξημένη αρτηριακή πίεση. Επίσης, λόγω του πανικού που δημιουργεί καμιά φορά η επίσταξη, η πίεση μπορεί να βρεθεί υψηλή (δηλαδή, η αυξημένη αρτηριακή πίεση είναι το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο της ρινορραγίας).

Φλεγμονές

-Οξεία ρινίτιδα - παραρρινοκολπίτιδα
-Χρόνια ρινίτιδα - παραρρινοκολπίτιδα
-Σύφιλη
-Φυματίωση
-Ακτινομύκωση

Ενδοκρινικά αίτια

-Εγκυμοσύνη
-Έμμηνος ρύση

Εμπύρετα λοιμώδη νοσήματα

-Ιλαρά
-Οστρακιά
-Διφθερίτιδα
-Κοκκύτης
-Δηλητηριάσεις με μέταλλα
-Hg, χρώμιο, φωσφόρος

Πώς την αντιμετωπίζουμε

Καθίστε ή σταθείτε όρθιοι. Όντας όρθιοι, μειώνετε την πίεση στις φλέβες της μύτης. Έτσι υπάρχει περίπτωση να μειωθεί η αιμορραγία.
Κλείστε τη μύτη σας με τα δάχτυλα και αναπνέετε από το στόμα. Κρατήστε τη για 5 με 10 λεπτά. Έτσι, ασκείται πίεση στο σημείο της αιμορραγίας μέσα στη ρινική διαφραγματική μεμβράνη και σταματά η ροή του αίματος.
Μη βάλετε πάγο στη μύτη. Δε θα προσφέρει τίποτα. Το κρύο συστέλλει απλώς τα αιμοφόρα αγγεία στην επιφάνεια της μύτης και δεν εισχωρεί αρκετά βαθιά για να σταματήσει η αιμορραγία.
Για να προλάβετε την αιμορραγία αυξήστε την υγρασία του αέρα μέσα στο σπίτι. Ένας υγραντήρας θα διατηρήσει τις ρινικές μεμβράνες υγρές. Μπορείτε, επίσης, να λιπάνετε τη μύτη με βαζελίνη ή άλλες ειδικές αλοιφές. Για να προλάβετε μια επιπλέον αιμορραγία αφού σταματήσει η πρώτη, μη σκαλίζετε και μη φυσάτε τη μύτη σας για μερικές ώρες και μη σκύβετε. Κρατάτε το κεφάλι ψηλότερα από το ύψος της καρδιάς.
Αν αρχίσετε να αιμορραγείτε ξανά ρουφήξτε δυνατά τη μύτη σας για να την καθαρίσετε από τους θρόμβους αίματος και ψεκάστε και στα δύο ρουθούνια ένα ρινικό σπρέι.
Κλείστε ξανά τη μύτη με τα δάχτυλα και καλέστε το γιατρό.

Ιατρική βοήθεια.
Ζητήστε άμεση ιατρική βοήθεια αν:

Η αιμορραγία διαρκέσει πάνω από 15 με 30 λεπτά.
Νιώθετε αδυναμία ή λιποθυμία ως αποτέλεσμα της απώλειας αίματος.
Η αιμορραγία είναι ξαφνική ή η απώλεια αίματος μεγάλη.
Νιώθετε το αίμα να κατεβαίνει στο λαιμό.
Αν έχετε συχνές ρινορραγίες, επισκεφτείτε το γιατρό σας. Ίσως χρειαστεί να καυτηριάσει το αιμοφόρο αγγείο που προκαλεί την αιμορραγία. Ο καυτηριασμός είναι μια τεχνική κατά την οποία ο γιατρός καίει το αιμοφόρο αγγείο με ηλεκτρικό ρεύμα, νιτρικό άργυρο ή λέιζερ.

Επιπωματισμός μe καθετήρα Foley
Ένας καθετήρας Foley, που χρησιμοποιείται, συνήθως, για την αποστράγγιση των ούρων από την ουροδόχο κύστη, μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί για να σταματήσει σοβαρές αιμορραγίες της μύτης, όταν δεν υπάρχει άλλη κατάλληλη εναλλακτική λύση.
Κανονικά, για μια σοβαρή ρινορραγία, η μύτη μπορεί να επιπωματιστεί με ειδικό ταμπόν.
Ωστόσο, αν δεν υπάρχει ρινικό ταμπόν και το άτομο έχει μια απειλητική για τη ζωή αιμορραγία από τη μύτη, που σχεδόν πάντα οφείλεται σε μια οπίσθια περιοχή που αιμορραγεί, ο καθετήρας Foley είναι η λύση.
Χρησιμοποιήστε τον καθετήρα Foley!
Τοποθετήστε το Foley μέσω της μύτης στην πλευρά που είναι η αιμορραγία ακριβώς όπως θα τοποθετούσατε έναν ρινογαστρικό σωλήνα. Μόλις τοποθετηθεί, έτσι ώστε ο καθετήρας να μπορεί να φαίνεται στο πίσω μέρος του στόματος, φουσκώνετε το μπαλόνι με φυσιολογικό ορό. Μετά το φούσκωμα του μπαλονιού Foley, τραβήξτε τον καθετήρα Foley πίσω και θα εφαρμόσει επάνω στο πίσω μέρος της μύτης. Μια γάζα στο μπροστινό μέρος της μύτης μπορεί, επίσης, να τοποθετηθεί.
Φυσικά, αυτό είναι ένα προσωρινό μέτρο και πρέπει να αντικατασταθεί το συντομότερο δυνατόν με το κατάλληλα ρινικό υλικό επιπωματισμού.
Διαβάστε γιατί ματώνει η μύτη

Χαλαρώστε ζωγραφίζοντας

Η ζωγραφική είναι ένα χειμωνιάτικο χόμπι για το σπίτι

Αν δεν έχετε διάθεση ή κουράγιο να βγείτε από το σπίτι διασκεδάστε ή ξεκουραστείτε στο σπίτι ζωγραφίζοντας.
Αν αγαπάτε τις καλές τέχνες και τα χρώματα, η ζωγραφική αποτελεί έναν εξαιρετικό τρόπο να χαλαρώσετε, να εκφραστείτε, να δημιουργήσετε και να αφιερώσετε λίγο χρόνο στον εαυτό σας και στις σκέψεις σας.
Αν θέλετε δε να ζωγραφίσετε επαγγελματικά πάρτε μαθήματα online στο
http://www.marielartcourse.blogspot.gr/

Ζυμαρικά ολικής αλέσεως

Όπως και να το κάνουμε είναι υγιεινά

Τα μακαρόνια ολικής αλέσεως δίνουν ενέργεια, υγεία κι ευεξία.
Ακόμη και για δίαιτα είναι κατάλληλα. Τα ζυμαρικά ολικής αλέσεως είναι θρεπτικά, αλλά και αδυνατίζουν, ιδίως όταν είναι από σιτάρι ολικής αλέσεως.
Τα ζυμαρικά ολικής αλέσεως αποτελούν μία από τις πιο ωφέλιμες τροφές, καθώς είναι πλούσια σε σύνθετους υδατάνθρακες, σίδηρο, αντιοξειδωτικά, ασβέστιο και πρωτεϊνες, ενώ είναι φτωχά σε λιπαρά νάτριο και θερμίδες.
Επιπλέον, η υψηλή περιεκτικότητα των ζυμαρικών ολικής αλέσεως σε νερό (έως 70% όταν είναι βρασμένα) ενισχύει την διαιτητική τους δράση, γιατί προσφέρει κορεσμό. Κορεσμό προσφέρουν και οι φυτικές ίνες που περιέχουν.
Ακόμη, περιέχουν μεγάλο ποσοστό τρυπτοφάνης που ενισχύει την καλή διάθεση με την έκκριση της σεροτονίνης.
Τα ζυμαρικά ολικής αλέσεως περιορίζουν τον κίνδυνο για καρκίνο του παχέος εντέρου, της ουροδόχου κύστεως, αλλά και των ωοθηκών.
Τα ζυμαρικά ολικής αλέσεως φροντίζουν την καρδιά, καθώς περιορίζουν την κακή LDL χοληστερόλη και μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.
Διαθέτουν αντιγηραντική δράση χάρη στην υψηλή περιεκτικότητά τους σε αντιοξειδωτικές ουσίες.
ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΑΞΙΑ (ΑΝΑ 100 g):
Πρωτεΐνες: 12 g,
Λιπαρά: 2 g (κορεσμένα 2γρ, χοληστερίνη 0γρ)
Υδατάνθρακες: 64 g,
Ενέργεια: 323 Kcal
Νάτριο: 8mg
Φυτικές ίνες: 12 g
www.emedi.gr

Ζέα

Η Ζέα είναι το δίκοκκο σιτάρι

Η Ζέα ή ζειά ή Triticum dicoccum ή Emmer σιτάρι είναι ένα είδος σιταριού. Το καλλιεργούσαν ευρέως στον αρχαίο κόσμο Η Ζέα ή ζειά (Triticum dicoccum) είναι ένα από τα αρχαιότερα δημητριακά που είναι γνωστά στον άνθρωπο. Δείγματά του έχουν βρεθεί σε ανασκαφές προϊστορικών οικισμών σε όλο τον ελλαδικό χώρο με παλαιότερο αυτό της Μικράς Ασίας που χρονολογείται 12.000 χρόνια π.χ. Ήταν ένα από τα πρώτα δημητριακά που "εξημέρωσε" ο άνθρωπος και βασικό καλλιεργήσιμο είδος της πρώιμης γεωργίας της Εύφορης Ημισελήνου (Fertile Crescent), δηλαδή της Παλαιστίνης, της Συρίας, του Ευφράτη και του Τίγρη ως τον Περσικό κόλπο. Δείγματα της εκμετάλλευσης του που χρονολογούνται 10.000 χρόνια πριν, έχουν βρεθεί και στην Βόρεια Αφρική...
Για χιλιάδες χρόνια παρέμενε το κυριότερο δημητριακό της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Μετέπειτα αντικαταστάθηκε από το Triticum turgidum (Durum) το οποίο πιθανά να δημιουργήθηκε από το Triticum dicoccum με μετάλλαξη. Οι αγρότες προτίμησαν το νέο αυτό δημητριακό λόγο του ότι ο σπόρος αποχωριζόταν από το φλοιό με μεγαλύτερη ευκολία. Το δημητριακό Triticum dicoccum ή αλλιώς Emmer ή aja όπως ονομάζεται στην Αφρική, έφτασε στην Αιθιοπία πριν από 5.000 ή και περισσότερα χρόνια και έχει επιζήσει μέχρι τις μέρες μας.
Η πόλη των Αθηνών ονομαζόταν και ζείδωρος, διότι επί του εδάφους της καλλιεργείτο εκτός από την ελαία και το δημητριακό ζειά. Το ζειά με το ζήτα δηλώνει την ζωή με το έψιλον γιώτα την μακρά πορεία και με το άλφα που είναι το πρώτο στοιχείο το άριστον την παρουσία του Αιθέρα (το στοιχείο που βρίσκεται παντού και δομεί τα πάντα είναι ο Αιθέρας), άρα ζειά σημαίνει μακροζωία.
O Θεόφραστος τον 4ο αι. π.Χ, διακρίνει την ζειά σαφώς από την όλυρα (ασπρόσιτος) χαρακτηριζοντάς ως το πλέον αποδοτικότερο από όλα τα είδη των δημητριακών.
Η θρεπτική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη, άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η ετυμολογία της λέξης "ζείδωρος" (αυτός που δωρίζει ζωή) προέρχεται από αυτό το δημητριακό.
Σύμφωνα, με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, η ζειά είχε καλλιεργηθεί αποκλειστικά ως το μοναδικό δημητριακό από τους πρώτους Ρωμαίους στην αρχή της ιστορίας τους και αυτό αποδεικνύεται από τη χρησιμοποιησή του σε όλες τις θρησκευτικές τελετές τους. Ο γιατρός Γαληνός (2ος αι. π.Χ.) αναφέρει την όλυρα (ασπρόσιτο) ως το τρίτο σε θρεπτική αξία δημητριακό μετά το κριθάρι και το σιτάρι, ενώ όπως μας πληροφορεί ο Διοσκουρίδης (1ος αι. μ.Χ.) στην εποχή του ήταν διαδεδομένη μια πανάρχαια συνήθεια των Ελλήνων και των Ρωμαίων: η μίξη χονδροαλεσμένων κόκκων ζέας και σιταριού, που λεγόταν "κρίμνον", και το οποίο ήταν ένα παχύρρευστο θρεπτικό ρόφημα που ονομαζόταν "πολτός" (χυλός).
Το δίκοκκο σιτάρι σήμερα καλλιεργείται στις ορεινές περιοχές, γιατί δίνει καλές αποδόσεις σε φτωχά εδάφη, και έχει αντοχή σε μύκητες.
Η κύρια χρήση του είναι ως ανθρώπινη τροφή, αλλά, επίσης χρησιμοποιείται για τη διατροφή ζώων.
Το δίκοκκο σιτάρι κάνει καλό ψωμί. Το ψωμί αυτό έχει υψηλότερες σε φυτικές ίνες από το μαλακό σιτάρι. Πρόσφατα χρησιμοποιούν τη ζέα στην κατασκευή ζυμαρικών.
Το δίκοκκο σιτάρι είναι πιθανώς ακατάλληλο για τους πάσχοντες από αλλεργίες σίτου ή κοιλιοκάκη.
Οι έρευνες αυτές έδειξαν ότι η Ζέα περιέχει 40% περισσότερο μαγνήσιο από τα άλλα δημητριακά. Το μαγνήσιο επιπλέον ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού. Περιέχει δε υψηλά ποσοστά του αμινοξέος λυσίνη.
Τα δημητριακά Ζέας συμβάλλουν στη διατήρηση ενός φυσιολογικού σωματικού βάρους. Είναι πλούσια σε υδατάνθρακες χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη. Αυτό σημαίνει ότι απορροφώνται αργά και απελευθερώνουν μικρή ποσότητα γλυκόζης στο αίμα. Έτσι, μαζί με τις φυτικές ίνες, αυξάνουν το αίσθημα του κορεσμού και διατηρούν το αίσθημα της πληρότητας για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ρυθμίζουν καλύτερα τη γλυκόζη στο αίμα, με αποτέλεσμα να αποτελούν όπλο στην πρόληψη αλλά και αντιμετώπιση του Σακχαρώδη Διαβήτη.
www.emedi.gr

Κνίδωση

Η Kνίδωση ή ουρτικάρια είναι ένα δερματολογικό νόσημα

Ετυμολογικά, "κνίδη" είναι στα αρχαία Ελληνικά το γνωστό φυτό τσουκνίδα (τσού-ζει + κνίδ-ωση). Κνίδωση λέγεται στα αρχαία ελληνικά η δερματολογική φαγούρα και κατ’ επέκταση η ομώνυμη κνιδωτική δερματοπάθεια.
Η κνίδωση ή ουρτικάρια ICD-10 L50 χαρακτηρίζεται από επηρμένες ερυθηματώδεις πλάκες που προκαλούν κνησμό και είναι παροδικές. Οι επι μέρους αλλοιώσεις είναι δυνατόν να εμφανισθούν, να μεταβάλλουν σχήμα και να εξαφανισθούν μέσα σε ώρες.
Η κνίδωση που συνοδεύεται από αφυλαξία (συρίττουσα αναπνοή, συριγμό, υπόταση, συσπαστικούς πόνους στην κοιλιά ή στη μήτρα) αποτελεί επείγον περιστατικό.
Η αλλεργική κνίδωση και το αγγειονευρωτικό οίδημα παρουσιάζονται είτε με οξεία μορφή είτε με χρόνια, διάρκειας άνω των 6 εβδομάδων. Εμφανίζονται σε όλες τις ηλικίες, συνηθέστερα όμως μεταξύ 20-30 ετών. H συχνότητα της κνίδωσης ενδεχομένως να είναι ακόμα μεγαλύτερη από την αναφερόμενη στη βιβλιογραφία, αφού όταν το εξάνθημα περιορίζεται στο δέρμα, οι ασθενείς δεν προσφεύγουν συνήθως σε γιατρό. Υπάρχουν ελαφρές μορφές με σποραδική εκδήλωση και άλλες μορφές με περιορισμένη εντόπιση, τέτοια που ο ασθενής δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία.
Κάθε μορφή κνίδωσης που διαρκεί λιγότερο από 12 εβδομάδες θεωρείται ότι ανήκει στην οξεία μορφή (oξεία κνίδωση). Εάν η διάρκεια της νόσου υπερβεί τις 12 εβδομάδες, τότε θεωρείται ότι ανήκει στη χρόνια μορφή (χρόνια κνίδωση). Η χρόνια κνίδωση εμφανίζεται στις γυναίκες σε διπλάσια συχνότητα από ό,τι στους άνδρες.
Η κνίδωση είναι παροδικό δερματικό εξάνθημα, συνιστάμενο από μια περιγεγραμμένη λευκάζουσα έπαρση του δέρματος (τον πομφό), που περιβάλλεται από ερυθρά άλω. Η κνίδωση, λοιπόν, χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ενός ή περισσοτέρων - συνήθως πολλαπλών - πομφών, δηλαδή βλαβών που έχουν λευκορόδινη ή ερυθηματώδη χροιά, κηλιδώδες κυκλικό σχήμα και παροδικό χαρακτήρα.

Εξάνθημα
•           Σχήμα: Το σχήμα των πομφών είναι στρογγυλό, ωοειδές ή ακανόνιστο, συχνά δε μεταβάλλεται μέσα σε λίγα λεπτά για να καταλήξει σε παράξενα γεωμετρικά σχήματα.
•           Μέγεθος: Το μέγεθος των πομφών ποικίλλει από λίγα χιλιοστά (1-2 mm) έως λίγα εκατοστά(10-20 cm).
•           Κνησμός: Το εξάνθημα συνοδεύεται κατά κανόνα από κνησμό άλλοτε άλλης έντασης ή και πόνο ενίοτε.
•           Εντόπιση: Το εξάνθημα μπορεί να εντοπιστεί σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, από το τριχωτό της κεφαλής μέχρι τα πόδια.
•           Διάρκεια: Οι πομφοί διαρκούν 1 έως 3 ημέρες και προοδευτικά σβήνουν για να εμφανιστούν οι επόμενοι. Ενίοτε, κάθε βλάβη διαρκεί από μερικά λεπτά έως 4 ώρες και υποχωρεί, αφήνοντας το δέρμα σε απόλυτα φυσιολογική κατάσταση.
Αν συμβεί προσβολή των αγγείων και των ιστών (π.χ. τένοντες, έλυτρα, αρθρώσεις κλπ.) στον υποδόριο και στον υποβλεννογόνιο χώρο, σχηματίζεται ένα σαφώς περιγεγραμμένο, ενίοτε επώδυνο, οίδημα, το λεγόμενο αγγειονευρωτικό ή αγγειακό ή απλώς αγγειοοίδημα.

Η αιτιολογία της κνίδωσης δεν είναι μία. Ενοχοποιούνται ανοσολογικοί (αλλεργικοί) ή μη ανοσολογικοί μηχανισμοί. Η πιο δραματική μορφή κνίδωσης, η oξεία αλλεργική κνίδωση, οφείλεται στην κινητοποίηση μιας αλλεργικής αντίδρασης μέσω της ανοσοσφαιρίνης IgE. Η IgE προσκολλάται στα σιτευτικά κύτταρα και τα διεγείρει προς έκκριση ουσιών οι οποίες προκαλούν την αλλεργική αντίδραση (π.χ. ισταμίνη). Οι περισσότεροι από τους ασθενείς με αυτή την αντίδραση, είναι άτομα με ατοπική προδιάθεση (αλλεργικοί). Η ανωτέρω ανοσοσφαιρίνη Εψιλον (ΙgE) μπορεί να εμφανιστεί σε κληρονομικώς προδιατεθειμένα (ατοπικά) άτομα ή να προκληθεί από την επαφή ή είσοδο μιας ξένης ουσίας, με την οποία συνήθως το άτομο δεν είναι εξοικειωμένο (γύρη, οικιακή σκόνη, μύκητες, χημικές ουσίες, φάρμακα, κ.λπ.).

Οξεία αλλεργική κνίδωση
Αλλεργιογόνα εισπνεόμενα (γύρη, σκόνη σπιτιού, σπόροι μυκήτων, κομ¬μάτια από τρίχωμα ή φτερά ζώων κ.λπ.)
•           Δήγματα εντόμων.
•           Παράγωγα αίματος.
•           Τροφές (ψάρι, ξηροί καρποί, οστρακοειδή, αυγά, σοκολάτα, γάλα κ.ά.).
•           Φάρμακα (πενικιλίνη, ακετυλοσαλικυλικά κ.ά.).
•           Ιοί, βακτηρίδια, παράσιτα.
•           Νοσήματα του θυρεοειδούς.
•           Συντηρητικά τροφίμων, ξηρών καρπών, γαρίδων, ψαριών, σνάκς, κλπ.
Δυστυχώς, σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων, δεν μπορεί να εντοπισθεί το αίτιο αυτής της μορφής της κνίδωσης, ακόμα και σε ασθενείς πού γίνονται εκτεταμένα αλλεργικά δερματικά Tests.

Χρόνια αλλεργική κνίδωση
Όσον αφορά τη χρόνια κνίδωση, τα αίτια στις περισσότερες περιπτώσεις δεν εντοπίζονται. Εν τούτοις, οι ανωτέρω αναφερθέντες φυσικοί παράγοντες (τριβή, κρύο, ήλιος κ.λπ.) είναι δυνατόν να αποτελούν το έναυσμα για τη χρόνια κνίδωση και πρέπει να διερευνηθούν προσεκτικά.

Μη αλλεργική κνίδωση
Η μη αλλεργική κνίδωση οφείλεται σε διάφορα αίτια, όπως είναι το ψύχος, το ηλιακό φως (και οι δύο αυτές μορφές μπορεί να εμφανιστούν στα μπάνια της καλοκαιρινής περιόδου), η επαφή με μια χημική ουσία ή η συνεχής πίεση στο δέρμα π.χ. από μια τσάντα ή ζώνη κ.ά.

Χολινεργική κνίδωση
Ιδιαίτερη μορφή κνίδωσης είναι η χολινεργική κνίδωση. Αυτή εμφανίζεται μετά από πυρετό ή ζεστό ντους ή νευρικό stress και χαρακτηρίζεται από μικρό πομφό και μεγάλο ερύθημα.

Κνίδωση από άλλα νοσήματα
Η κνίδωση, τέλος, μπορεί μερικές φορές να αποτελεί μια από τις εκδηλώσεις κάποιου γενικευμένου, συστηματικού νοσήματος (μελαγχρωστική κνίδωση, υπερθυρεοειδισμός, νεανική ρευματοειδής αρθρίτιδα κ.ά.).

Kνίδωση από φυσικά αίτια
Μια μορφή κνίδωσης, είναι η κνίδωση από φυσικά αίτια.
Τα φυσικά αίτια που ενοχοποιούνται για την παραπάνω μορφή της κνίδωσης, είναι τα εξής:
•           Μηχανικά: από πίεση ή τριβή (Κνιδωτικός Δερμογραφισμός)
•           Θερμικά: ζέστη, κρύο (Κνίδωση εκ Ψύχους)
•           Ηλιακό φως: (Ηλιακή κνίδωση)
•           Νερό: (Κνίδωση εξ ύδατος)
•           Κνίδωση από φυτά ή ουσίες: (π.χ. τσουκνίδα)
Οι διάφορες μορφές της κνίδωσης από φυσικά αίτια εμφανίζονται σε συνδυασμό με την κοινή κνίδωση ή και μεταξύ τους. Αποτελούν το 20% περίπου όλων των μορφών κνίδωσης.

Κνίδωση εκ ψύχους
Πρόκειται για μια μορφή κνίδωσης, είτε οικογενή είτε ιδιοπαθή, στην οποία οι ασθενείς λίγα λεπτά (συνήθως 30 λεπτά) μετά από έκθεση σε κρύο νερό, πάγο, ή κρύο αέρα, εμφανίζουν πομφούς κνίδωσης. Εχουν αναφερθεί σπάνιες μορφές θανάτου από κολύμβηση σε κρύα νερά, μέσω αλλεργικού αναφυλακτικού σόκ και καλό είναι να είναι ενημερωμένοι αυτοί οι ασθενείς. Σε μερικές περιπτώσεις η κνίδωση εκ ψύχους συσχετίζεται με λήψη του μυκητοκτόνου φαρμάκου γκριζεοφουλβίνη, και άλλοτε σχετίζονται με τη νόσο κρυοσφαιριναιμία, άλλοτε δε αποτελούν επιπλοκή υπάρχουσας σύφιλης. Πάντως, οι περισσότερες περιπτώσεις είναι αγνώστου αιτιολογίας.
Ένα καλό τέστ για την τεκμηρίωση της διάγνωσης είναι η τοποθέτηση πάγου στο αντιβράχιο για λίγα λεπτά και μετά από αφαίρεσή του παρακολουθείται τοδέρμα για την εμφάνιση πομφών κνίδωσης για τα επόμενα 10 λεπτά. Το πλέον κατάλληλο φάρμακο για την κνίδωση εκ ψύχους είναι η κυπροεπταδίνη σε δόση 16-32mg την ημέρα σε κατανεμημένες δόσεις (κυκλοφορεί σε δισκία 4mg), και ενίοτε συγχορηγείται και τερβουταλίνη σε δόση 5mg, 3 φορές την ημέρα και θεοφυλλίνη 150mg, 3 φορές την ημέρα, επίσης.

Ανεύρεση της αιτίας
Η αναγνώριση του εκλυτικού παράγοντα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της εξάλειψης του εξανθήματος.
Οι ύποπτες αιτιολογίες πρέπει να διερευνούνται.
Τα μη απαραίτητα ύποπτα φάρμακα πρέπει να διακόπτονται. και τα φάρμακα που ενοχοποιοόιύνατι συχνά όπως τα β-λακταμικά αντιβιοτικά, οι σουλφοναμίδες, τα μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη, τα οποία πρέπει να αντικατασταθούν από φάρμακα που σχετίζονται λιγότερο με κνίδωση.
Η διάγνωση της κνίδωσης, τόσο της oξείας όσο και της χρόνιας, τίθεται με τη βοήθεια της κλινικής εικόνας και του ιστορικού. Η εμφάνιση των πομφών είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική, όπως επίσης και η συζήτηση με τον ασθενή, από την οποία εύκoλα προκύπτει ο παροδικός, φευγαλέoς και υποτροπιάζων χαρακτήρας των βλαβών. Εάν από το ιστορικό του ασθενούς προκύπτει υποψία για μια από τις μορφές της κνίδωσης από φυσικό αίτιο, η δοκιμασία πρόκλησης συνήθως θέτει τη σωστή διάγνωση.
Όταν δεν προκύπτει κάποια σαφής αιτία από το ιστορικό του ασθενούς, συνιστάται η διενέργεια εξετάσεων αίματος για αποκλεισμό συστηματικής νόσου:
Εξετάσεις για τη διερεύνηση της χρόνιας κνίδωσης
Γίνεται γενική αίματος (ελέγχουμε τα ηωσινόφιλα κύτταρα, πού συχνά είναι αυξημένα πάνω από 5%) και γενική εξέταση ούρων, έλεγχος της ταχύτητας καθίζησης των ερυθρών (ΤΚΕ), ουρία, κρεατινίνη, γλυκόζη, CRP, RF, ANA. Στην κνίδωση εκ ψύχους γίνονται συνήθως διαφορετικές εξετάσεις και αντιπυρηνικά αντισώματα αλλά σπάνια αποφαίνονται χρήσιμα στη διάγνωση. Εχουν, τέλος, αναφερθεί περιπτώσεις ενός πρόδρομου συνδρόμου Ηπατίτιδας Β πού εκδηλώνεται με κνίδωση και καλό είναι να γίνονται ηπατικά τεστ. Σπάνια, οι παθήσεις του θυρεοειδούς, ιδίως ο υπερθυρεοειδισμός, εκδηλώνονται και με κνίδωση και καλό είναι να γίνονται και οι κατάλληλες εξετάσεις. Tέλος, τα τελευταία χρόνια καλό είναι οι ασθενείς να ελέγχονται για αντισώματα AIDS (ΗIV Test) νόσος κατ εξοχήν διαταραχής του ανοσοποιητικού συστήματος.

Θεραπεία
Η μόνιμη θεραπεία της Κνίδωσης όπου δεν έχει βρεθεί το αίτιο, με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα είναι ανέφικτη. Βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών πού αυτοϊώνται κάποτε αυτόματα. Καμία μέθοδος της κλασσικής ιατρικής, αλλά και καμία μέθοδος εναλλακτικών μορφών ιατρικής, όπως είναι η ομοιοπαθητική ή ο βελονισμός, δεν απέδειξε τεκμηριωμένα ότι μπορεί μόνιμα να θεραπεύσει την κνίδωση. Η σημερινή θεραπεία της κλασσικής ιατρικής για την κνίδωση είναι καθαρά συμπτωματική. Πρακτικά όμως, εφ' όσον προκύψει η ύπαρξη κάποιου εκλυτικού παράγοντα κνίδωσης από το ιστορικό του ασθενή, συνιστάται η αποφυγή του (π.χ. σοκολάτα, γαριδάκια, ξηροί καρποί, στρές, αλκοόλ, συντηρητικά, κλπ.).
Ιδιαίτερα, συνιστάται η αποφυγή των παραγόντων εκείνων που προκαλούν κνίδωση από φυσικά αίτια, έτσι:
•           Δερμογραφισμός: Αποφυγή τριβής, πίεσης, ξεσμού, στενών ρούχων.
•           Κνίδωση εκ ψύχους: Αποφυγή κρύου λουτρού, εισόδου σε κρύα θάλασσα, παραμονής σε κρύο περιβάλλον, επαφής με παγωμένα αντικείμενα.
•           Ηλιακή κνίδωση: Αποφυγή του ήλιου χωρίς αντιηλιακό κ.λπ.
•           Χημική κνίδωση: Συνιστάται η αποφυγή των φαρμάκων (κυρίως ασπιρίνης), συντηρητικών και χρωστικών των τροφίμων και η αποφυγή συγκεκριμένων τροφίμων, εφ' όσον αποδεδειγμένα θεωρούνται υπεύθυνα. Πολλά χημικά πρόσθετα τροφίμων, ακόμα και εγκεκριμένα από την Ευρωπαϊκή Ένωση (φέρονται με κωδικούς πχ Ε140, Ε420 κλπ) μολονότι έχουν ελεχθεί για τοξικότητα, ποτέ δεν είσαι σίγουρος ότι σε ορισμένα άτομα θα προκαλέσουν αλλεργικήκνίδωση. Εφόσον από το ιστορικό δεν προκύψει κάποιο προφανές αίτιο, οι εκτεταμένες και εξαντλητικές εργαστηριακές εξετάσεις δεν είναι απαραίτητες. Οι ασθενείς που εμφανίζουν κνίδωση καλό είναι να χρησιμοποιούν Latex γάντια όταν έρχονται σε επαφή με χημικές ουσίες όπως είναι τα απορρυπαντικά, κλπ.

Φαρμακευτική αγωγή
Από την πλευρά των φαρμάκων, σήμερα, στην πρώτη γραμμή βρίσκονται τα αντιαλλεργικά αντιισταμινικά φάρμακα και κυρίως εκείνα της νεώτερης γενιάς (Λορατιδίνη, Δεσλορατιδίνη). Η δράση τους στηρίζεται στην εξουδετέρωση των υποδοχέων Η1, που βρίσκονται στην επιφάνεια των ενδοθηλιακών κυπάρων των αγγείων. Τo αποτέλεσμα είναι η παρεμπόδιση της ισταμινικής δράσης, εξυπηρετώντας και το σκοπό της αγωγής, που είναι η υποχώρηση του κνησμού, του πόνου, καθώς και του αριθμού, του μεγέθους και της διάρκειας των πομφών. Συνεπώς τα αντιισταμινικά δεν δρούν αιτιολογικά αλλά συμπτωματικά. Και συνεπώς δεν θεραπεύουν μόνιμα το πρόβλημα. Δεδομένου ότι η ανταπόκριση κάθε ασθενούς σε καθένα από τα αντιισταμινικά είναι διαφορετική, είναι πιθανό να είναι απαραίτητη η αντικατάσταση ενός με κάποιο άλλo ή και ο συνδυασμός δύo αντιισταμινικών, ή δοσολογία μεγαλύτερη από αυτή που συνιστά η φαρμακευτικκή εταιρεία. Από πλευράς φαρμάκων, τα πιο αποτελεσματικά είναι τα παλιά αντιισταμινικά, όπως για παράδειγμα η υδροξυζίνη σε δόση 12,5-25 mg (μισό έως ένα δισκίο) δύο έως 3 φορές την ημέρα ή εφάπαξ 50 mg το βράδυ από την κατάκλιση, η Kετιριζίνη 10 mg ημερησίως, η κυπροεπταδίνη 4mg 3-4 φορές ημερησίως κ.ά. και ο ανταγωνιστής των ισταμινικών υποδοχέων H2Θα πρέπει να τονιστεί οτι μερικά από τα νεότερα αντιισταμινικά με μικροτερη κατευναστική δράση, απαιτούν προσοχή. Σαν παράδειγμα, η ταυτόχρονη χορήγηση τερφεναδίνης ή αστεμιζόλης μαζί με ερυθρομυκίνη ή διάφορες αζόλες (λ.χ. κετοκοναζόλη), μπορεί να προκαλέσει καρδιακές αρρυθμίες ενίοτε πολύ σοβαρές.
Νεότερα φάρμακα
Η νεώτερη σχετικά ουσία Λοραταδίνη και η σετιριζίνη δεν εμφανίζει τέτοιου είδους αλληλεπιδράσεις και χρησιμοποιείται πιο πολύ την εποχή 1995-2000. Από τα νεώτερα αντιισταμινικά, η πλέον σύγχρονη δραστική ουσία που κυκλοφόρησε το 2000 ταυτόχρονα στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, είναι η μιζολαστίνη. Η Μιζολαστίνη (Mizolastine) αποτελεί έναν πολύ ισχυρό και εκλεκτικό ανταγωνιστή των Η1 υποδοχέων της ισταμίνης και εμφανίζει την υψηλότερη χημική συγγένεια με αυτούς. Εμφανίζει επίσης τη μοναδική ιδιότητα αναστολής της 5-λιποξυγενάσης και έτσι αποκτά ιδιότητες αντιλευκοτριενικές, γεγoνός ιδιαίτερα σημαντικό στην αντιμετώπιση της αλλεργικής φλεγμονής. Η αποτελεσματικότητα της μιζολαστίνης εμφανίζεται ιδιαίτερα υψηλή στην αντιμετώπιση της κνίδωσης, ακόμη και στις φυσικές κνιδώσεις, χωρίς κατασταλτική ή αντιχολινεργική δράση, και χωρίς εμφάνιση αθροιστικών φαινομένων. Ένα καλό αντιϊσταμινικό νέας γενιάς είναι η λεβοσετριζίνη που δεν προκαλεί υπνηλία. Εάν κριθεί απαραίτητο και εφόσoν κάποια καταστολή είναι επιθυμητή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φαρμακευτική αγωγή κάποιο αντιισταμινικό πρώτης γενεάς. Σε περιπτώσεις χρόνιας κνίδωσης ανθιστάμενης στη θεραπεία με Η1 αντιισταμινικά, είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί ο συνδυασμός Η1 και Η2 αντιισταμινικών. Στα H2 αντιϊσταμινικά ανήκει η Ρανιτιδίνη φάρμακο για το έλκος δωδεκαδακτύλου και τηγαστρίτιδα.
Τοπική θεραπεία
Η τοπική θεραπεία με διάφορες λ.χ. αλοιφές κορτικοειδών, παρέχει ποικίλα αποτελέσματα αλλά δεν τυγχάνει ευρείας εφαρμογής. Οι περισσότερες αλοιφές που περιέχουν αντιϊσταμινικά, οι οποίες επιπλέον ενδέχεται να προκαλέσουν φαινόμενα φωτοευαισθησίας. Πιο αποτελεσματικές είναι οι διάφορες αντικνησμώδεις αλοιφές που περιέχουν κάμφορα, μινθόλη, φαινόλη κλπ. Μπορούμε να παραγγείλουμε στο φαρμακείο μια λοσιόν με 0.5% camphor, 0.5% menthol, και 0.5% Phenol και η οποία θα επαλείφεται στις βλάβες.

Άλλες θεραπείες
Στις χρόνιες μορφές κνίδωσης δοκιμάζονται και πάλι οι παραπάνω αντιισταμινικές ουσίες, πολλές φορές σε εναλλάξ χορήγηση.
Στις επίμονες και ανθεκτικές περιπτώσεις μπορεί να δοκιμαστούν:
1) Η λεγόμενη δίαιτα αποκλεισμού κατά την οποία αποφεύγονται για 3 περίπου μήνες τα προϊόντα γάλακτος, τα οινοπνευματώδη, τα μανιτάρια, τα οστρακοειδή, ησοκολάτα, οι φράουλες, οι ξηροί καρποί, οι χυμοί τομάτας σε κονσέρβα και τα καπνιστά κρέατα, και
2) Η αποφυγή σαλικυλικών ουσιών, όχι μόνο της ασπιρίνης, αλλά και άλλων σαλικυλικών αλάτων που περιλαμβάνονται σε διάφορους φαρμακευτικούς συνδυασμούς ή τρόφιμα. Τέλος, έχουν δοκιμαστεί με επιτυχία διάφορα φάρμακα άλλων κατηγοριών, όπως ο αναστολέας των διαύλων ασβεστίου, νιφεδιπίνη, το αντικαταθλιπτικό δοξεπίνη και ο διεγέρτης των αδρενεργικών υποδοχέων τερβουταλίνη.

Χρήση κορτιζόνης
Tα συστηματικά κορτικοστεροειδή δεν συνιστώνται στην αντιμετώπιση της κνίδωσης, παρά μόνo σε μεμονωμένες περιπτώσεις και για βραχύ χρονικό διάστημα. Η κορτιζόνη και τα παράγωγα (πρεδνιζόνη) δεν είναι φάρμακα εκλογής στην κνίδωση, μπορεί όμως να χορηγηθούν σε επιλεγμένες περιπτώσεις εάν και έχουν αστοχήσει τα προηγούμενα φάρμακα και εφόσον δεν υπάρχει αντένδειξη για τη χορήγησή τους. Δρουν τόσο στην οξεία όσο και τη χρόνια κνίδωση, η διακοπή τους όμως ακολουθείται αρκετά συχνά από υποτροπή του εξανθήματος. Σε αυτές τις δύσκολες και ανθεκτικές περιπτώσεις, κρίνεται συνεπώς ενδεδειγμένη η παρέμβαση δερματολόγου ή αλλεργιολόγου γιατρού. Πιθανόν ο ασθενής να χρειασθεί να υποβληθεί σε δερματολογικά αλλεργικά τεστ με σκοπό την ανεύρεση του υπεύθυνου αλλεργιογόνου και στη συνέχεια να γίνει θεραπεία απευαισθητοποίησης.

Πρόγνωση
Η κνίδωση διαρκεί συνήθως από λίγες μέρες έως 6 εβδομάδες. Το 50% των ασθενών πού η κνίδωσή τους διαρκεί πάνω από 6 εβδομάδες θα την έχουν για πολλά χρόνια, εφόσον όμως είναι καλά ενημερωμένοι δεν αποτελεί επικίνδυνη πάθηση.
www.emedi.gr

H καθιστική ζωή παράγοντας κινδύνου για καρκίνο

Η σχέση του καρκίνου με την καθιστική εργασία

Έρευνα από το πανεπιστήμιο του Κάνσας συμπεραίνει πως τα άτομα τα οποία περνούν πολλές ώρες την ημέρας στη δουλειά τους καθισμένοι, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο, διαβήτη, καρδιοπάθειες και υπέρταση.
Το πανεπιστήμιο «χρησιμοποίησε» 60.000 άνδρες ηλικίας από 45 ως 65 έτη, οι οποίοι και ερωτήθηκαν για το πόσες ώρες την ημέρα κάθονται ενώ εργάζονται, χωρίζοντας τους σε τέσσερα γκρουπ: Σε αυτούς που εργάζονται καθιστοί μέχρι τέσσερις ώρες, σε αυτούς που εργάζονται από 4 με 6 ώρες, σε αυτούς που εργάζονται από 6 με 8 ώρες και τέλος σε εργαζόμενους που είναι καθισμένοι πάνω από 8 ώρες.
Τα άτομα τα οποία εργάζονται καθιστά για περισσότερες από 8 ώρες διατρέχουν και τον μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων παθήσεων. Επιπλέον, τα άτομα που εργάζονται για περισσότερες από 6 ώρες καθιστά, έχουν πολλές πιθανότητες να εμφανίσουν διαβήτη. Η έρευνα αυτή δεν περιορίζεται μόνο για εργαζόμενους που ασκούν μία από τις λεγόμενες «δουλειές γραφείου», αλλά και άλλους, όπως οι οδηγοί.
Η έρευνα τονίζει για άλλη μια φορά την σημασία της άσκησης και της γενικότερης δραστηριοποίησης του ατόμου, προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις στο μέλλον. Τέλος, υπογραμμίζει την ανάγκη ελαχιστοποίησης του συνολικού χρόνου που ξοδεύουμε καθισμένοι.
Βιβλιογραφία
telegraph.co.uk

Αρχική