Τεχνητό σπέρμα και ωάρια

Σπέρμα και ωάρια, σε αρχικό στάδιο, από εμβρυακά βλαστοκύτταρα 

Επιστήμονες ανακοίνωσαν πως σε πέντε χρόνια θα παράγουν τεχνητό σπέρμα και ωάρια. Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ στην Καλιφόρνια δημιούργησαν ανθρώπινους γαμέτες (σπέρμα και ωάρια) σε αρχικό στάδιο από εμβρυακά βλαστοκύτταρα, σε ένα πείραμα που δίνει υποσχέσεις για νέες θεραπείες γονιμότητας.
Το επίτευγμα αλλάζει άρδην τη δυνατότητα των επιστημόνων να μελετούν την ανάπτυξη του αναπαραγωγικού συστήματος του ανθρώπου. Μπορεί να οδηγήσει σε νέες προσεγγίσεις για την αποκατάσταση ή την προστασία της γονιμότητας, όπως σε γονιδιακές θεραπείες που διεγείρουν την παραγωγή γαμετών στους όρχεις ή στις ωοθήκες, ώστε να επιτραπεί η φυσική σύλληψη.
Η έρευνα προωθεί, επίσης, την προοπτική της δημιουργίας συνθετικού σπέρματος και ωαρίων στο εργαστήριο, ώστε να επιτραπεί σε άνδρες και γυναίκες που δεν έχουν γαμέτες να αποκτήσουν γενετικά δικά τους παιδιά.
Αυτό, ωστόσο, απέχει ακόμη, ενώ θα πρέπει επίσης να ξεκαθαριστούν σημαντικά δεοντολογικά εμπόδια. Η χρήση τεχνητών γαμετών για αναπαραγωγή απαγορεύθηκε πέρυσι στη Βρετανία. Ένα άλλο δυνητικό όφελος είναι ότι θα αποκτηθούν γνώσεις για τις αυθόρμητες γενετικές μεταλλάξεις που προκαλούν ασθένειες και αναπηρίες.
Η έρευνα, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Νature», προσφέρει την ισχυρότερη έως τώρα ένδειξη ότι είναι δυνατόν να αναπτυχθεί ανθρώπινος αναπαραγωγικός ιστός από εμβρυακά βλαστοκύτταρα, ακόμη και ωάρια και σπερματοζωάρια.
Οι επιστήμονες βρήκαν το κατάλληλο κοκτέιλ χημικών ουσιών και βιταμινών για να ωθήσουν τα βλαστοκύτταρα να εξελιχθούν σε γαμέτες.
Βιβλιογραφία
dailymail.co.uk

Ουρεόπλασμα

Tο ουρεόπλασμα (U. urealyticum) αποτελεί μέρος της φυσιολογικής χλωρίδας του γεννητικών οργάνων τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών. Έχει βρεθεί σε περίπου 70% των σεξουαλικά ενεργών ανθρώπων.
Έχει, επίσης, συσχετιστεί με έναν αριθμό ασθενειών στον άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένης της μη-ειδικής ουρηθρίτιδας, της στειρότητας, της χοριοαμνιονίτιδας, του θνησιγενούς πρόωρου τοκετού, και, στην περιγεννητική περίοδο με πνευμονία, βρογχοπνευμονική δυσπλασία και μηνιγγίτιδα.
Tο ουρεόπλασμα αποτελεί παθογόνο μυκόπλασμα, που αποικίζει τα γεννητικά όργανα, είτε μέσω σεξουαλικής επαφής, είτε μέσω επιμόλυνσης σε κακά αποστειρωμένα ιατρικά κρεβάτια (π.χ. κατά την γυναικολογική εξέταση), στα νοσοκομεία και στα κοινωνικά ιδρύματα. Τα βρέφη επιμολύνονται κατά τον τοκετό με την διάβασή τους από τη μολυσμένη γεννητική οδό.
Το ουρεόπλασμα πολλές φορές συμβιώνει με τον άνθρωπο, χωρίς να προκαλεί βλάβες. Ωστόσο σε ευαίσθητα άτομα προκαλεί μία ποικιλία κλινικών συνδρόμων και λοιμώξεων.
Ταξινόμηση
Υπάρχουν έξι είδη αναγνωρισμένα. Η χοληστερόλη είναι απαραίτητη για την ανάπτυξή τους. Ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό του γένους είναι ότι εκτελούν υδρόλυση ουρίας.
Συμπτώματα
Tα κύρια συμπτώματα που εμφανίζει η λοίμωξη από ουρεόπλασμα είναι στην γυναίκα κολπίτιδα, ουρηθρίτιδα, τραχηλίτιδα, σαλπιγγίτιδα, αυξημένες εκκρίσεις κολπικών υγρών, τσούξιμο και πόνο.
Στον άνδρα ουρηθρίτιδα, πόνο και τσούξιμο κατά την ούρηση, καθώς, και διόγκωση και πόνο της επιδιδυμίδας.
Σε πολλές περιπτώσεις η λοίμωξη από ουρεόπλασμα μπορεί να είναι ασυμπτωματική και μπορεί να έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς, διότι έχει αποδειχθεί ότι η χρόνια λοίμωξη από ουρεόπλασμα συσχετίζεται με  στειρότητα.
Πώς γίνεται η διάγνωση
Η διάγνωση της πάθησης τεκμηριώνεται από το ιστορικό, την κλινική εικόνα και την εργαστηριακή εξέταση, κυρίως. Το ουρεόπλασμα ανιχνεύεται σε κολποτραχηλικά υγρά και στο σπέρμα, συνήθως.
Θεραπεία
Η δοξυκυκλίνη είναι το φάρμακο εκλογής, αλλά και η αζιθρομυκίνη χρησιμοποιείται, επίσης, για 5 ημέρες. Η στρεπτομυκίνη είναι μια εναλλακτική λύση, αλλά  πρέπει να χορηγείται με ένεση. Οι πενικιλλίνες είναι αναποτελεσματικές για το  U. urealyticum γιατί δεν έχει κυτταρικό τοίχωμα που είναι ο κύριος στόχος του φαρμάκου.
Η χρήση προφυλακτικού ελαττώνει τη συχνότητα εμφάνισης διαφόρων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νόσων, γονόρροιας, ουρεοπλάσματος και πυελικής φλεγμονής.
Η εκρίζωση του ουρεοπλάσματος από το κατώτερο γεννητικό σύστημα (κυρίως από τον κόλπο) είναι δύσκολη. Αιτία γι’αυτό είναι το ότι το όξινο pH του κόλπου αδρανοποιεί τα αποτελεσματικά αντιβιοτικά, όπως η ερυθρομυκίνη. Πάρα ταύτα, σε επίμονες καταστάσεις που δεν ανταποκρίνονται σε τετρακυκλίνες, πρέπει να εφαρμόζεται αγωγή με ερυθρομυκίνη ή κινολόνες.