Το ποδήλατο επικίνδυνο για το σπέρμα

Το ''πολύ'' ποδήλατο έχει αρνητικές επιπτώσεις στο σπέρμα

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει ισπανική έρευνα στους επαγγελματίες ποδηλάτες, αλλά και στους φανατικούς του είδους, οι οποίοι επιθυμούν να γίνουν γονείς, αφού όσο περισσότερη ώρα βρίσκεται κάποιος στη σέλα, τόσο μειώνεται η ποιότητα του σπέρματος.
Η έρευνα διαπίστωσε ότι όσοι κάνουν πάνω από 300 χλμ. την εβδομάδα με τα ποδήλατά τους, έχουν φυσιολογικό σπέρμα σε ποσοστό λιγότερο από 4%.
Ο μέσος άνθρωπος που πάει στη δουλειά του με το ποδήλατό του ή που σποραδικά ασκείται ερασιτεχνικά, είναι απίθανο να έχει παρόμοια προβλήματα.  
Η έρευνα έγινε μεταξύ των τριαθλητών και έδειξε ότι μόνο το ποδήλατο -και όχι το κολύμπι ή το τρέξιμο- έχει αρνητική επίπτωση στην ποιότητα του σπέρματος. 
Όλοι οι αθλητές, που προπονούνταν με το ποδήλατο κατά μέσο όρο εννιά φορές την εβδομάδα επί οκτώ χρόνια, είχαν φυσιολογικό σπέρμα σε ποσοστό κάτω του 10%, έναντι 15-20% στους πιο γόνιμους άνδρες. Μάλιστα όσο περισσότερη ώρα βρίσκονταν πάνω στη σέλα, τόσο μειωνόταν η ποιότητα του σπέρματος. Σε όσους αθλητές η προπόνηση ξεπερνούσε τα 300 χλμ, την εβδομάδα, το φυσιολογικό ποσοστό του σπέρματος (δηλαδή με σωστό σχήμα και μέγεθος σπερματοζωαρίων) έπεφτε κάτω από το 4%, που γενικά αποτελεί το όριο κάτω από το οποίο οι άνδρες, πιθανότατα, δεν μπορούν να είναι γόνιμοι χωρίς την κατάλληλη θεραπεία. 
Η ζέστη από τα στενά ρούχα του ποδηλάτη, η πίεση και η τριβή των γεννητικών οργάνων στη σέλα, καθώς και η γενικότερη καταπόνηση του σώματος από την συνεχή ποδηλασία και το ψυχολογικό στρες, που οδηγούν στην υπερβολική οξείδωση του αίματος και τη βλάβη των κυττάρων, σύμφωνα με την έρευνα, συμβάλλουν από κοινού στην δραματική πτώση της ποιότητας του σπέρματος.
Είναι ακόμα αβέβαιο αν η ποιότητα του σπέρματος μπορεί να βελτιωθεί ξανά σε περίπτωση που κάποιος σταματήσει την ποδηλασία, αλλά αν το άθλημα αυτό ασκείται για χρόνια, είναι απίθανο να υπάρξει βελτίωση. Γι΄αυτό οι Ισπανοί ερευνητές προτείνουν στους ποδηλάτες να παγώσουν έγκαιρα το σπέρμα τους, πριν αρχίσουν την εντατική προπόνηση και κάνουν μονιμότερη ζημιά στην αναπαραγωγική ικανότητά τους.
Μπορούν, επίσης, να ληφθούν προστατευτικά μέτρα για τους αθλητές ποδηλάτες, όπως η αλλαγή στις μεθόδους προπόνησης, η λήψη αντι-οξειδωτικών κ.α.
Πηγή
tanea.gr

Ανδρική υπογονιμότητα

Τι μπορεί να φταίει για την ανδρική υπογονιμότητα; 

Χωρίς αμφιβολία, μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στη ζωή ενός άνδρα είναι το να γίνει πατέρας.

Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις όπου, όσο και αν ο ίδιος το επιθυμεί, το ζευγάρι αντιμετωπίζει δυσκολίες στη σύλληψη, με συνέπεια έναν φαύλο κύκλο αγωνίας και απογοητεύσεων.

Βέβαια, λόγω ελλιπούς ενημέρωσης και κοινωνικών ταμπού, μέχρι πρόσφατα η αποτυχία της γονιμοποίησης χρεωνόταν αυτόματα στη γυναίκα, ενώ για τον άνδρα η δυναμική της «επιτυχίας» -του να καταστήσει δηλαδή έγκυο τη σύντροφο του- ήταν σχεδόν αυτονόητη. Όμως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Στις μέρες μας, ο ανδρικός παράγοντας ευθύνεται για το 50% των προβλημάτων στα υπογόνιμα ζευγάρια.

Με άλλα λόγια, είναι πλέον σαφές πως οι άνδρες έχουν το ίδιο μερίδιο συμμετοχής στην επιτυχία ή αποτυχία απόκτησης παιδιού με τις γυναίκες.

Έτσι, λοιπόν, όταν ένα ζευγάρι έπειτα από προσπάθεια - τουλάχιστον ενός έτους και με τακτική συχνότητα στις σεξουαλικές επαφές- δεν μπορεί να τεκνοποιήσει, θα πρέπει να ξεκινήσει η διερεύνηση του τι ευθύνεται για αυτήν τη δυσκολία.

Η πρώτη και βασική προϋπόθεση για τον έλεγχο και τη διερεύνηση των προβλημάτων που δημιουργούν την αδυναμία γονιμότητας είναι η εξέταση του σπέρματος (σπερμοδιάγραμμα). Έτσι, θα είναι εφικτό να εντοπιστεί εάν υπάρχει ή όχι κάποιο πρόβλημα στη φυσιολογική παραγωγή των σπερματοζωαρίων. Εφόσον υφίσταται θέμα, η αντιμετώπιση -συχνά αναστρέψιμων βλαβών στο σπέρμα- αποκτά εξαιρετικά μεγάλη σημασία, τόσο για να δώσει στο ζευγάρι την ευκαιρία μιας φυσιολογικής γονιμοποίησης όσο και για να ετοιμάσει το σπέρμα για την εξωσωματική γονιμοποίηση.

Διότι η πλήρης και ιατρικά τεκμηριωμένη διαγνωστική προσέγγιση του υπογόνιμου άνδρα είναι δυνατό να οδηγήσει σε πλήρη ή μερική αναστροφή του προβλήματος με την εφαρμογή της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής. Έτσι, άνδρες που παρουσιάζουν ολιγοασθενοσπερμία, τερατοσπερμία, αλλά κυρίως αζωοσπερμία μπορούν να βοηθηθούν και επομένως να έχουν σημαντικές πιθανότητες στο να αποκτήσουν το δικό τους παιδί. Μάλιστα, πρόσφατες μελέτες έχουν καταδείξει ότι η χορήγηση ορμονικών σκευασμάτων, όπως της β-χοριακής γοναδοτροπίνης, της FSH κ.λπ., συμβάλλει στην εμφάνιση ζώντων σπερματοζωαρίων και σε αζωοσπερμικούς άνδρες.

Οι πιο συχνοί ενοχοποιητικοί παράγοντες για την ανδρική υπογονιμότητα:

• ο σύγχρονος τρόπος ζωής συντείνει στην ανδρική υπογονιμότητα, για παράδειγμα, η αυξανόμενη έκθεση στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία (κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρονικοί υπολογιστές)

• τα νοσήματα φθοράς (πτώση των ανδρικών ορμονών, διαταραχές του μεταβολισμού, αγγειοπάθειες, σακχαρώδης διαβήτης)

• το ότι οι άνδρες αποφασίζουν σήμερα να αποκτήσουν παιδί σε ολοένα και μεγαλύτερη ηλικία

• κρυψορχία, κιρσοκήλη κ.ά., δηλαδή προβλήματα που προέρχονται από τη μορφολογία των όρχεων

• προστατίτιδα, επιδιδυμίτιδα, ορχίτιδα, που συχνά δημιουργούνται από φλεγμονές των όρχεων και των παραγεννητικών αδένων

• ενδοκρινολογικά ζητήματα, τα οποία στους άνδρες κυρίως αφορούν στη λειτουργία ενδοκρινών αδένων, όπως της υπόφυσης, του υποθαλάμου, των όρχεων και σε μικρότερο βαθμό διαταραχές του θυρεοειδούς και των επινεφριδίων.

Βιβλιογραφία

zougla.gr

Ανδρική υπογονιμότητα

Ένας υγιής άνδρας, ελευθερώνει με κάθε  εκσπερμάτιση 120-600 εκατομμύρια σπερματοζωάρια και παράγει κατά τη διάρκεια της ζωής του περίπου 400 δισ. σπερματοζωάρια.

Η πιο κοινή αιτία ανδρικής υπογονιμότητας είναι  η αδυναμία πολλών ανδρών να παράγουν ικανοποιητικό αριθμό υγιούς σπέρματος.

Αιτίες ανδρικής υπογονιμότητας

-Φυσιολογικό σπέρμα θεωρείται εκείνο με συγκέντρωση σπερματοζωαρίων πάνω από 20 εκατομμύρια ανά ml σπερματικού υγρού, με καλή κινητικότητα, δηλαδή εμπρόσθια επιταχυνόμενη κίνηση, πάνω από 50% των σπερματοζωαρίων και με σπερματοζωάρια φυσιολογικής μορφολογίας πάνω από 14%.

-Ένας άλλος συχνός λόγος διαταραχής του σπέρματος είναι η κιρσοκήλη, η συλλογή δηλαδή κιρσωδών φλεβών στο όσχεο. Η ανώμαλη συστροφή αυτών των φλεβών οδηγεί σε επιβλαβή αύξηση της θερμοκρασίας στον όρχι, που μπορεί να είναι καταστρεπτική για τα σπερματοζωάρια (αύξηση της θερμοκρασίας ακόμα και κατά ένα βαθμό στην περιοχή του όσχεου μπορεί να είναι επιβλαβής).

-Η ανδρική υπογονιμότητα μπορεί, επίσης, να οφείλεται σε κάποια εμπλοκή κατά μήκος της οδού που ταξιδεύει το σπέρμα. Μια μόλυνση ή τραύμα μπορεί αν προκαλέσει ουλή και να μπλοκάρει την επιδιδυμίδα (όργανο κοντά στον όρχι όπου αποθηκεύεται και ενεργοποιείται το σπέρμα πριν από την εκσπερμάτωση). Επέμβαση κήλης, προηγούμενη βασεκτομή και κυστική ίνωση μπορεί, επίσης, να μπλοκάρει τα σπερματικά σωληνάρια. Τέλος, ο προστάτης μπορεί να έχει κύστη ή πέτρα που μπλοκάρει το σπέρμα στην είσοδό του στην ουρήθρα κατά την εκσπερμάτωση.

-Ψυχολογικοί παράγοντες, όπως υψηλά επίπεδα άγχους, διαταραχές ύπνου, ναρκωτικά, κάπνισμα, υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, λιπαντικά, τοξίνες, αυξητικές ορμόνες στις τροφές, χημική ή θερμική έκθεση, μακρόχρονη χρήση Jacuzzi ή ζεστών μπάνιων μπορούν επίσης να προκαλέσουν ανδρική στειρότητα.

-Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις ανδρικής υπογονιμότητας, όπως σε γενετική ανωμαλία (πχ. σύνδρομο Kleinefelter) ή λόγω μη αναγνωρισμένης αιτίας μπορεί να προκληθεί πλήρης απουσία σπερματοζωαρίων κατά την εκσπερμάτωση (αζωοσπερμία).

Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους δεν ανευρίσκονται σπερματοζωάρια κατά την εκσπερμάτιση: η Αποφρακτική και η Μη Αποφρακτική Αζωοσπερμία. 

Η Αποφρακτική Αζωοσπερμία (Obstructive Azoospermia, OA), οφείλεται σε κάποια εμπλοκή στην αναπαραγωγική οδό, δηλαδή, παράγεται σπέρμα στον όρχι, αλλά παγιδεύεται μέσα σε αυτόν.

Η Μη Αποφρακτική Αζωοσπερμία (Non Obstructive Azoospermia, NOA), είναι το αποτέλεσμα σοβαρά εμποδιζόμενης ή ανύπαρκτης παραγωγής σπέρματος. Συνήθως αυξημένα επίπεδα FSH και μικρό μέγεθος όρχεων σχετίζονται με Μη Αποφρακτική Αζωοσπερμία.

Διάγνωση-εξετάσεις

Η αύξηση της ανδρικής υπογονιμότητας τα τελευταία χρόνια, έχει και κάποια κοινωνικά αίτια, όπως το stress, η υπερκόπωση που επιβάλλει ο σύγχρονος τρόπος ζωής και η ψυχολογική πίεση του εργασιακού και οικογενειακού περιβάλλοντος. Σε αυτά προστίθενται και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες που επιβαρύνουν το σύνολο της υγείας μας, όπως η μόλυνση, η κακή διατροφή, οι διάφορες ακτινοβολίες και η ακούσια ή εκούσια επίδραση τοξικών χημικών ουσιών, όπως γεωργικά φάρμακα, νικοτίνη κ.ά.

Η διάγνωση της ανδρικής υπογονιμότητας προκύπτει, συνήθως, με το πρώτο σπερμοδιάγραμμα, καθώς τα περισσότερα αίτια που προαναφέρθηκαν είναι ασυμπτωματικά. Συχνά όμως, καθυστερεί μέχρι να «διερευνηθεί» πρώτα η σύζυγος και έχει σαν αποτέλεσμα να εκπλήσσει δυσάρεστα τους άνδρες, καθώς συγχέουν την γονιμότητα με τη σεξουαλική ικανότητα.

Η απλή λοιπόν εξέταση του σπέρματος, μετά από δύο-τρεις μέρες σεξουαλικής αποχής, μαζί με τη λήψη ιστορικού και τη φυσική εξέταση του άνδρα, αποτελούν την πρώτη πράξη της διαγνωστικής διαδικασίας, η οποία θα προχωρήσει σταδιακά, εφόσον χρειασθεί, σε ειδικότερες εξετάσεις όπως:

•καλλιέργειες ούρων και σπέρματος για κάθε είδους μικροοργανισμούς (αερόβιους, αναερόβιους, άτυπους, ιούς) που μπορεί να ενοχοποιούνται για πρόκληση υπογονιμότητας.

•Ορμονικές, βιοχημικές και ανοσολογικές μετρήσεις στο σπέρμα και στο αίμα.

•Γενετικό έλεγχο με καρυότυπο και χαρτογράφηση Y χρωμοσώματος, ανίχνευση γονιδίου κυστικής ίνωσης, θραύση του DNA των σπερματοζωαρίων και οτιδήποτε νέο προκύπτει στον εξελισσόμενο αυτό τομέα.

•Απεικονιστικές εξετάσεις, όπως υπερηχογραφήματα του γεννητικού συστήματος, Doppler - Triplex των αγγείων της περιοχής και ενδεχομένως αξονικές ή μαγνητικές τομογραφίες.

Οι πληροφορίες που θα συλλεχθούν αξιολογούνται από τον ειδικό Ανδρολόγο και ορίζουν την τελική διάγνωση της αιτίας της υπογονιμότητας. Αυτή στη συνέχεια θα καθορίσει τη θεραπευτική στρατηγική που θα ακολουθηθεί, συνεκτιμώντας την κατάσταση της συντρόφου, αλλά και τις ιδιαίτερες επιθυμίες του ζευγαριού.

Πώς αντιμετωπίζεται

Οι θεραπείες για τον ανδρικό παράγοντα υπογονιμότητας ποικίλλουν από φαρμακευτική θεραπεία έως  χειρουργική επέμβαση ή ενδομήτρια σπερματέγχυση (IUI) έως εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF)). Ανάλογα με την πηγή του προβλήματος, το σπέρμα μπορεί να ληφθεί μετά από εκσπερμάτιση ώστε να χρησιμοποιηθεί σε διαδικασίες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Ευτυχώς, τα περισσότερα αίτια που προαναφέρθηκαν επιδέχονται θεραπείας με σημαντικά ποσοστά επιτυχίας. 

Η φαρμακευτική θεραπεία περιλαμβάνει αντιβιοτικά, αντιφλεγμονώδη, ορμόνες, ένζυμα, βιταμίνες, καθώς και φάρμακα ειδικών γενικευμένων παθήσεων.

Χειρουργική θεραπεία εφαρμόζεται στην κιρσοκήλη, στην αζωοσπερμία, στην κρυψορχία και σε κάποιες ανωμαλίες των έξω γεννητικών οργάνων.

Διαβάστε για τον έλεγχο γονιμότητας ανδρών

Γονίδιο ένοχο για την ανδρική υπογονιμότητα

Ανδρική υπογονιμότητα

Γονίδιο ένοχο για την ανδρική υπογονιμότητα.

Επιστήμονες εντόπισαν ένα γονίδιο οι μεταλλάξεις του οποίου μειώνουν την κολυμβητική ικανότητα των σπερματοζωαρίων.

Το νέο επίτευγμα αποτελεί το κλειδί όχι μόνο για την κατανόηση της ανδρικής υπογονιμότητας, αλλά και για την ανάπτυξη ενός ανδρικού χαπιού που θα βελτιώνει την ποιότητα του σπέρματος.

Υπεύθυνο για την κακή ποιότητα του σπέρματος βρέθηκε ότι είναι το γονίδιο RABL 2 το οποίο όταν είναι ελαττωματικό, παράγονται σπερματοζωάρια που έχουν ουρές 17% κοντύτερες κι έτσι μειώνεται η κολυμβητική τους ικανότητα.

Επίσης, όταν υπάρχει μετάλλαξη του γονιδίου RABL 2 η παραγωγή σπερματοζωαρίων μειώνεται κατά 50% σε σύγκριση με αυτούς που έχουν φυσιολογικό αντίγραφο του γονιδίου.

Βιβλιογραφία

Lo JCY, Jamsai D, O'Connor AE, Borg C, Clark BJ, et al. (2012) RAB-Like 2 Has an Essential Role in Male Fertility, Sperm Intra-Flagellar Transport, and Tail Assembly. PLoS Genet 8(10)