Ελκώδης κολίτιδα

Η ελκώδης κολίτιδα, ICD-10 K51, προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες από τους άνδρες και συνήθως εκδηλώνεται σε άτομα νέας ηλικίας (15-25 ετών). 

Είναι σοβαρή χρόνια πάθηση του παχέος εντέρου με κύρια εκδήλωση τη διάρροια και τις αιματηρές κενώσεις. Η νόσος είναι χρόνια με συχνές υφέσεις οι οποίες είναι παροδικές και μετά από μήνες ή χρόνια ακολουθούνται από υποτροπή.

Η φλεγμονή της ελκώδους κολίτιδας περιορίζεται στο βλεννογόνο και τα επιφανειακά υποβλεννογόνια στρώματα του παχέος εντέρου. Μερικές φορές μπορεί να μην προσβάλλει το ορθό, αλλά συνήθως η τυπική νόσος ξεκινάει από το ορθό και επεκτείνεται κατά συνέχεια εντέρου προς τα εγγύς τμήματα του παχέος εντέρου. 

Χαρακτηριστικό είναι ότι σχηματίζονται μικροαποστήματα στις κρύπτες, μειώνεται η βλέννα των κυττάρων Golbet, η βασική μεμβράνη διηθείται από οξέα και χρόνια φλεγμονώδη στοιχεία, εξελκώνεται ο βλεννογόνος και σχηματίζονται ψευδοπολύποδες.

Στην ενδοσκόπηση ο βλεννογόνος είναι εύθρυπτος, κοκκιώδης με μεγάλες εξελκώσεις καλυμμένες με βλεννοπυώδες εξίδρωμα και ψευδοπολύποδες.

Στο 30% των ασθενών η νόσος εντοπίζεται μόνο στο ορθό, ενώ στο 20% των ασθενών η νόσος είναι πολύ εκτεταμένη σε όλο το παχύ έντερο και εμφανίζεται κλινικά με 3 τύπους:

1.             Διάρροια μικρής διάρκειας που υποχωρεί γρήγορα, αλλά μπορεί να υποτροπιάσει

2.             Χρόνια ή διαλείπουσα διάρροια με επιπτώσεις στην υγεία, μέτρια ή έντονα συμπτώματα και συχνές επιπλοκές

3.             Βαριά οξεία εικόνα αιματηρής διάρροιας με έντονα συμπτώματα, πυρετό, τοξικά φαινόμενα, διάταση της κοιλιάς και τοξικό μεγάκολο και διάτρηση του εντέρου

Υπάρχουν 3 βασικοί τύποι κολίτιδας:

1.             Πρωκτίτιδα: Η κλινική εικόνα είναι ήπια και υπάρχει δυσκοιλιότητα, παρά διάρροια. Σε περίπτωση διάρροιας υπάρχει αποβολή αίματος και βλέννας,  χωρίς κόπρανα. Τα συμπτώματα ενοχλούν τον ασθενή αλλά δεν τον καθιστούν ανάπηρο

2.             Πρωκτοσιγμοειδίτιδα: Άλλες φορές ήπια και άλλες βαριά που μπορεί να εξελιχθεί σε παγκολίτιδα

3.             Παγκολίτιδα: Με βαριά συνήθως κλινική εικόνα

Στην ελκώδη κολίτιδα έχουν ενταχθεί και άλλοι τύποι κολίτιδας που είναι άτυπες ή παραλλαγμένες μορφές ελκώδους κολίτιδας:

1.             Λεμφοκυτταρική κολίτιδα και κολλαγονώδης κολίτιδα ή κολίτιδα ελάχιστων αλλοιώσεων: Ήπια μορφή φλεγμονής που ανταποκρίνεται στη θεραπεία με σουλφαζίνη κι εκδηλώνεται με διάρροιες και δεν υπάρχουν μακροσκοπικές, ενδοσκοπικές και ακτινολογικές αλλοιώσεις

2.             Κολίτιδα μετά από χειρουργική παράκαμψη: Σε μη λειτουργούντα εντερικά τμήματα

3.             Θυλακίτιδα: Που προκαλείται στο νέο ορθό που δημιουργείται από τον τελικό ειλεό σε χειρουργική αγωγή ελκώδους κολίτιδας ή οικογενούς πολυποδίασης

Τοπικές επιπλοκές ελκώδους κολίτιδας:

1.             Διάτρηση παχέος εντέρου: Δυστυχώς εύκολα ξεφεύγει από τη διάγνωση, ιδίως, όταν ο ασθενής παίρνει κορτικοστερεοειδή

2.             Επιπλοκές από το ορθό: Θρόμβωση αιμορροϊδων, αποστήματα, ραγάδες

3.             Ψευδοπολύποδες: Από την αναγέννηση του εντερικού βλεννογόνου

4.             Καρκίνος του παχέος εντέρου: Σε μακροχρόνια νόσο

5.             Εντερική αιμορραγία

6.             Τοξικό μεγάκολο

7.             Αναιμία και υποπρωτεϊναιμία

Εξωεντερικές εκδηλώσεις:

1.Οζώδες ερύθημα

2.Αρθρίτιδα

3.Ιριδοκυκλίτιδα

4.Αναιμία: Από έλλειψη σιδήρου λόγω της χρόνιας απώλειας αίματος ή λόγω της μειωμένης ερυθροποίησης από τη χρόνια φλεγμονή

5.Λιπώδης διήθηση ήπατος

6.Σκληρυντική χολαγγειίτιδα που μπορεί να εξελιχθεί σε χολική κίρρωση

7.Χρόνια ηπατίτιδα

Η διαφορική διάγνωση θα γίνει από τη νόσο του Chron

1.Στην ελκώδη κολίτιδα τα κόπρανα είναι αιματηρά με βλέννα και πύο, ενώ στη νόσο του Chron δεν υπάρχει εμφανές αίμα αλλά μόνο στεατόρροια σε προσβολή του λεπτού εντέρου

2. Στην ελκώδη κολίτιδα οι περιπρωκτικές βλάβες είναι ήπιες ενώ στη νόσο του Chron έντονες

3.Η σιγμοειδοσκόπηση στην ελκώδη κολίτιδα είναι πάντα παθολογική και δείχνει διάχυτη φλεγμονή, ενώ νόσο του Chron είναι φυσιολογική ή υπάρχει εστιακή φλεγμονή

4.Ο βαριούχος υποκλυσμός στην ελκώδη κολίτιδα δείχνει διάχυτες αλλοιοώσεις πιο έντονες ή περιορισμένες στο άπω τμήμα του κόλου και το ορθό, ενώ στη νόσο του Chron είναι τμηματικές πιο έντονες στο εγγύς κόλο αλλά συχνή είναι και η προσβολή του ειλεού

5.Η κολοσκόπηση στην ελκώδη κολίτιδα δείχνει εκτεταμένα επιφανειακά έλκη που συρρέουν και υπάρχουν πολύποδες μεταξύ τους ενώ στη νόσο του Chron υπάρχουν βαθιά έλκη, ο βλεννογόνος είναι πλακόστρωτος και υπάρχουν και περιοχές φυσιολογικού βλεννογόνου

6. Στην ελκώδη κολίτιδα προσβάλλεται μόνο το κόλον και λίγα εκατοστά του ορθού, ενώ στη νόσο του Chron το λεπτό έντερο και κυρίως ο τελικός ειλεός, μπορεί όμως να εμφανιστεί και σε κάθε μοίρα του εντέρου

Θεραπεία της ελκώδους κολίτιδας

Η θεραπεία της ελκώδους κολίτιδας εξαρτάται από τη σοβαρότητα της πάθησης. Η αντιμετώπιση της πάθησης πρέπει να γίνεται εξατομικευμένα, δεδομένου ότι οι εκδηλώσεις της είναι διαφορετικές από ασθενή σε ασθενή. Στόχος των φαρμάκων που χορηγούνται είναι να διατηρήσουν τη νόσο σε ύφεση και να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με ελκώδη κολίτιδα.

-Τα αμινοσαλικυλικά είναι φάρμακα που περιέχουν το 5-αμινοσαλικυλικό οξύ (5-ASA). Βοηθούν στην καταπολέμηση της φλεγμονής. 

Η σουλφασαλαζίνη είναι συνδυασμός σουλφαπυριδίνης και 5-ASA. 

Η σουλφαπυριδίνη μεταφέρει την αντιφλεγμονώδη δράση του 5-ASA στο έντερο. Όμως η σουλφαπυριδίνη έχει παρενέργειες, όπως ναυτία, εμετούς, καούρα στο στομάχι, διάρροια και πονοκέφαλο.

Υπάρχουν και άλλοι συνδυασμοί του 5-ASA, όπως η μεσαλαμίνη, η ολσαλαζίνη και η βαλσαλαζίδη που παρουσιάζουν λιγότερες παρενέργειες και μπορούν να χορηγηθούν σε ασθενείς που δεν ανέχονται τη σουλφασαλαζίνη. 

Τα αμινοσαλικυλικά μπορούν να χορηγηθούν από το στόμα, διαμέσου κλύσματος ή με υπόθετο. 

Ο τρόπος χορήγησης εξαρτάται και από την περιοχή της φλεγμονής στο έντερο.Οι περισσότεροι ασθενείς με ήπιου ή μέτριου βαθμού σοβαρότητας ελκώδη κολίτιδα, λαμβάνουν πρώτα αμινοσαλικυλικά φάρμακα. Επίσης, αυτά χρησιμοποιούνται και σε υποτροπή.

-Τα κορτικοστεροειδή, όπως η πρεδνιζόνη, η μεθυλπρεδνιζολόνη και η υδροκορτιζόνη, είναι επίσης φάρμακα που μπορούν να μειώνουν τη φλεγμονή. Χορηγούνται σε ασθενείς με μέτριου ή σοβαρού βαθμού ελκώδη κολίτιδα ή που δεν ανταποκρίνονται στα αμινοσαλικυλικά φάρμακα. 

Τα στεροειδή μπορούν να χορηγηθούν από το στόμα, ενδοφλέβια, με κλύσμα ή υπόθετο ανάλογα με τον εντοπισμό της νόσου.

Οι παρενέργειες των στεροειδών περιλαμβάνουν αύξηση βάρους, ακμή, υπερτρίχωση, αύξηση της αρτηριακής πίεσης, σακχαρώδη διαβήτη, μεταβολές της ψυχικής διάθεσης, οστεοπόρωση και αυξημένο κίνδυνο μολύνσεων. Για τους λόγους αυτούς δεν συστήνονται για μακροχρόνια χρήση παρά το γεγονός ότι θεωρούνται πολύ αποτελεσματικά όταν χορηγούνται για βραχυπρόθεσμη χρήση.

-Τα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα περιλαμβάνουν την αζαθιοπρίνη και τη μερκαπτοπουρίνη. Παρεμβαίνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα άμυνας του οργανισμού και μειώνουν τη φλεγμονή. 

Τα φάρμακα αυτά χρησιμοποιούνται σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στα αμινοσαλικυλικά και τα κορτικοστεροειδή ή εξαρτώνται από τα κορτικοστεροειδή. Τα ανοσοκατασταλτικά χορηγούνται από το στόμα και χρειάζονται χρόνο για να επιδράσουν στους μηχανισμούς της φλεγμονής της νόσου. Μπορεί να χρειάζονται μέχρι 6 μήνες μέχρι να φανεί το πλήρες όφελος που προσφέρουν στους ασθενείς. 

Ασθενείς που λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικά, χρειάζονται προσεκτική παρακολούθηση λόγω αύξησης του κινδύνου μόλυνσης και για ανίχνευση παρενεργειών όπως η παγκρεατίτιδα, η ηπατίτιδα ή η λευκοπενία. 

Σε περιπτώσεις σοβαρής μορφής της ελκώδους κολίτιδας, σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται σε ενδοφλέβια χορήγηση κορτικοστεροειδών, μπορεί να δοθούν κυκλοσπορίνη Α μαζί με αζαθιοπρίνη ή μερκαπτοπουρίνη.

-Στους ασθενείς με ελκώδη κολίτιδα μπορούν να χορηγηθούν και άλλα φάρμακα για  ανακούφιση από τον πόνο, τη διάρροια ή την μόλυνση. 

-Επίσης, ο ασθενής μπορεί να χρειάζεται ειδική δίαιτα, παρεντερική διατροφή, ενδοφλέβια φάρμακα ή μερικές φορές χειρουργική αντιμετώπιση της πάθησης.

-Η χειρουργική αντιμετώπιση της ελκώδους κολίτιδας, περιλαμβάνει την εκτομή του παχέος εντέρου. Σε περίπου 25% έως 40% των ασθενών, χρειάζεται να αφαιρεθεί το παχύ έντερο λόγω  μαζικής αιμορραγίας, διάτρησης του παχέος εντέρου ή λόγω καρκίνου.

Η χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση του παχέος εντέρου συμπεριλαμβανομένου και του ορθού, ονομάζεται πρωκτοκολεκτομή και ακολουθείται από μία από τις πιο κάτω επεμβάσεις:

Ειλεοστομία: Ο χειρουργός δημιουργεί ένα μικρό άνοιγμα στο τοίχωμα της κοιλιάς που ονομάζεται στόμιο το οποίο συνδέεται με το τέλος του λεπτού εντέρου, το ειλεό. Το στόμιο δημιουργείται συνήθως στο κάτω δεξιό μέρος της κοιλιάς. Τα κόπρανα εξέρχονται του σώματος από το στόμιο. Τοποθετείται εκεί ειδικά σχεδιασμένος σάκος για συλλογή των κοπράνων και ο ασθενής αδειάζει το σάκο όποτε χρειάζεται.

Ειλεοπρωκτική αναστόμωση: Ο χειρουργός αφαιρεί το παχύ έντερο και το εσωτερικό μέρος του ορθού αφήνοντας όμως στη θέση τους, τους εξωτερικούς μύες του ορθού. Στη συνέχεια ενώνει το ειλεό με το εσωτερικό μέρος του ορθού και τον πρωκτό δημιουργώντας ένα σάκο. Τα κόπρανα συλλέγονται εκεί και αποβάλλονται όπως γίνεται με το συνήθη τρόπο. Η συχνότητα των αφοδεύσεων είναι μεγαλύτερη και τα κόπρανα  περισσότερο υδαρή από ότι πριν από την επέμβαση. Μια πιθανή επιπλοκή είναι η φλεγμονή του σάκου που δημιουργείται χειρουργικά στο σημείο της αναστόμωσης για τη συλλογή των κοπράνων.

Καρκίνος παχέος εντέρου και ελκώδης κολίτιδα

Περίπου 5% των ασθενών με ελκώδη κολίτιδα, παρουσιάζουν καρκίνο του παχέος εντέρου. Ο κίνδυνος για καρκίνο είναι μεγαλύτερος με την αύξηση της διάρκειας της νόσου και του μεγέθους του παχέος εντέρου που έχει υποστεί βλάβες. Με την κολονοσκόπηση και την σιγμοειδοσκόπηση γίνεται έλεγχος για δυσπλασία και λαμβάνονται βιοψίες. Η κολονοσκόπηση δεν μειώνει τον κίνδυνο προσβολής των ασθενών από καρκίνο, αλλά επιτρέπει την έγκαιρη ανίχνευση του. Οι ασθενείς που πάσχουν από φλεγμονώδη νόσο του εντέρου όπως η ελκώδης κολίτιδα σε όλο το παχύ έντερο για τουλάχιστον 8 χρόνια ή στο αριστερό παχύ έντερο τους για 12 έως 15 χρόνια, πρέπει να κάνουν κολοσκόπηση με βιοψίες κάθε 1 έως 2 χρόνια.

Δίαιτα ελκώδους κολίτιδας

Δεν πρέπει να ακολουθείται αυστηρή δίαιτα, ειδικά όταν ο ασθενής είναι χωρίς συμπτώματα. Πρέπει να ακολουθείται μια ισορροπημένη διατροφή προκειμένου να είναι επαρκής σε όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά.

Στις ημέρες έξαρσης της νόσου και πάντα σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό:

ΠΡΟΤΙΜΗΣΤΕ

•               Το γάλα εφόσον δεν προκαλεί ενοχλήσεις

•               Τα άπαχα κρέατα, το κοτόπουλο, το ψάρι κατά προτίμηση ψητά ή βραστά

•               Το αυγό, ειδικά το ασπράδι

•               Τις πατάτες βραστές ή στο φούρνο, τα άσπρα ζυμαρικά και το ρύζι

•               Το λευκό ψωμί και τις σταρένιες φρυγανιές

•               Τα κολοκυθάκια και καρότα βραστά

•               Τυριά όπως το κασέρι, το ανθότυρο, η γραβιέρα

•               Φρούτα πολύ ώριμα, χωρίς τη φλούδα και τους σπόρους και κομπόστες

•               Το ελαιόλαδο

•               Τα απλά παρασκευασμένα γλυκίσματα, όπως τα απλά κέικ, τα άσπρα μπισκότα, το ζελέ

ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ

•               Το σοκολατούχο γάλα

•               Τα παχιά κρέατα, τα λιπαρά ψάρια και τα αλλαντικά

•               Το αναποφλοίωτο ρύζι

•               Το μαύρο ψωμί, και τα άλλα δημητριακά ολικής αλέσεως

•               Τα λαχανικά με πολλές ίνες και τα όσπρια

•               Τα τυριά με πολλά λιπαρά και όσα είναι πικάντικα

•               Τα άγουρα φρούτα με φλούδα και σπόρους

•               Το ζωικό λίπος

•               Τα γλυκά του ταψιού, πάστες κ.α.

•               Την μουστάρδα, το κέτσαπ και τα μπαχαρικά

emedi.gr 

Escherichia coli

Το Escherichia coli (E. coli) είναι ένα αρνητικό κατά Gram, ραβδοειδούς σχήματος, κολοβακτηρίδιο (Enterobacteriaceae).

Συνήθως, βρίσκεται στο έντερο ενδόθερμων ζώων.

Συνήθως, τα στελέχη αποτελούν μέρος της φυσικής χλωρίδας του εντέρου, όντας αβλαβή και μπορούν να ωφελήσουν τους ξενιστές τους παράγοντας βιταμίνη Κ2, και εμποδίζοντας την εγκατάσταση άλλων παθογόνων βακτηρίων μέσα στο έντερο. Απαντώνται συχνά στα κόπρανα των ζώων και των ανθρώπων. 

Τα περισσότερα στελέχη είναι αβλαβή και όπως διαβάσαμε επωφελή, αλλά τα O157:H7, Ο121, Ο26, Ο103, Ο111, Ο145 Ο104:Η21, παράγουν την πολύ ισχυρή τοξίνη, την  verotoxin (VT) που μοιάζει με τη Shiga και καταστρέφει το έντερο. Αυτή η τοξίνη είναι εφάμιλλη των παραγώγων του Shigella dysenteriae και προκαλεί αιμορραγική κολίτιδα στο ξενιστή. 

Επίσης, όταν βρεθεί σε γειτονικά όργανα όπως την ουροδόχο κύστη μπορεί να προκαλέσει ουρολοίμωξη. 

Το βακτήριο δεν αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες και πεθαίνει όταν ζεσταίνεται στους 70 °C για αρκετό χρονικό διάστημα, ενώ μπορεί να επιβιώσει στο ψυγείο για αρκετές μέρες υπό κάποιες συνθήκες. 

Το Escherichia coli μεταδίδεται στις περισσότερες περιπτώσεις με την κατανάλωση μισομαγειρεμένου κρέατος και αυγών. 

Μερικές φορές, παρατηρείται αύξηση στα κρούσματα που οφείλονται σε κατανάλωση μολυσμένων φρέσκων φρούτων και λαχανικών, ενώ έχουν υπάρξει επιδημίες και από μη παστεριωμένα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Βιβλιογραφία

• "Escherichia coli O157:H7". CDC Division of Bacterial and Mycotic Diseases. Retrieved 2011-04-19.
• "E.coli can solve math problems". The Deccan Chronicle. July 26, 2009. Retrieved July 26, 2009.
• Sims, G. E.; Kim, S. -H. (2011). "Whole-genome phylogeny of Escherichia coli/Shigella group by feature frequency profiles (FFPs)". Proceedings of the National Academy of Sciences 108 (20): 8329.
• Κέντρο Ελέγχου & Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ).
• Escherichia coli O157:H7. Food-Info.net, Wageningen University (Κάτω Χώρες) (2011-3-5).
• Επιβίωση της Escherichia coli O157:H7 σε τυρί φέτα κατά τη διάρκεια της συντήρησής της. Ελληνική Κτηνιατρική Εταιρία (2002).

Δελφίνια

Tα δελφίνια είναι θαλάσσια θηλαστικά, που συγγενεύουν με τις φάλαινες. 

Υπάρχουν περίπου 40 είδη δελφινιών από 17 γένη. Η ονομασία αναφέρεται κυρίως στα "γνήσια δελφίνια" της υπο-οικογένειας των Δελφινιδών, που επεκτείνεται όμως και σε άλλα είδη "μη γνήσια δελφίνια", όπως της οικογένειας των Πλατανιστιδών και των Στενιδών.

Γενικά

Το μέγεθος των ενηλίκων ποικίλλει από 1,2 μέτρα και 40 κιλά (π.χ. δελφίνι του είδους Maui's Dolphin) μέχρι 9,5 μέτρα και 10 τόνους (που είναι η όρκα, που καθιερώθηκε να λέγεται "Δολοφόνος- Φάλαινα"). 

Απαντώνται σε όλες σχεδόν τις θάλασσες του κόσμου, καθώς και σε ορισμένα μεγάλα ποτάμια, όπως είναι ο Αμαζόνιος και ο ποταμός Γιανγκτσέ της Κίνας, και είναι ζώα σαρκοβόρα (τρέφονται κυρίως με ψάρια και καλαμάρια). 

Τη νύχτα τα θηλυκά κοιμούνται στην επιφάνεια του νερού, ενώ τα αρσενικά αναδύονται κάθε μισή ώρα για να αναπνεύσουν. Η οικογένεια Δελφινίδες είναι η μεγαλύτερη των Κητωδών και από εξελικτική άποψη σχετικά νέα. Τα δελφίνια εμφανίστηκαν πριν από περίπου δέκα εκατομμύρια χρόνια, κατά το Μειόκαινο. Τα δελφίνια θεωρούνται από τα πλέον ευφυή ζώα και έχουν καταστεί δημοφιλή στους ανθρώπους μέσα στους αιώνες για την παιχνιδιάρικη συμπεριφορά τους και τη φιλική τους εμφάνιση.

Ονομασία

Η ονομασία προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά δελφίς, το οποίο συνδέεται με το δελφύς ("μήτρα"). Έτσι, το όνομα του ζώου μπορεί να μεταφραστεί ως "ψάρι με μήτρα".

Denosumab σε οστικές μεταστάσεις

Denosumab (Prolia®) σε οστικές μεταστάσεις για καλύτερη ποιότητα ζωής

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δώσει άδεια κυκλοφορίας στο Denosumab της Amgen για την πρόληψη των σκελετικών συμβαμάτων (SRE), όπως το παθολογικό κάταγμα,  σε ακτινοβολία στα οστά, στη συμπίεση του νωτιαίου μυελού ή στη χειρουργική επέμβαση σε οστό,  σε ενήλικες με οστικές μεταστάσεις από συμπαγείς όγκους. 

Η εν λόγω έγκριση του Denosumab ισχύει και στα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.).

Οι οστικές μεταστάσεις αποτελούν μια συχνή και σοβαρή αιτία ανησυχίας για τους ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο, ενώ επιβαρύνουν το σύστημα υγείας. 

Η εξασθένηση των οστών λόγω μεταστάσεων δύναται να προκαλέσει σκελετικά συμβάματα (SRE). Κύριος στόχος της θεραπείας των οστικών μεταστάσεων είναι η πρόληψη της εμφάνισης των σκελετικών συμβαμάτων, τα οποία είναι αφενός επιβαρυντικά για την υγεία του ασθενούς και αφετέρου δαπανηρά για το σύστημα υγείας.

Τα σκελετικά συμβάματα που σχετίζονται με τις οστικές μεταστάσεις είναι πραγματικά επιβαρυντικά και επώδυνα για τους ασθενείς που ζουν με καρκίνο και η σημερινή έγκριση του Denosumab σηματοδοτεί μια πραγματική πρόοδο. Στις κλινικές μελέτες, το Denosumab επέδειξε παρατεταμένη προστασία από τα σκελετικά συμβάματα, καθυστερώντας επιπρόσθετα την εξέλιξη του πόνου. Τα αποτελέσματα αυτά καταδεικνύουν ότι θα διαφοροποιηθεί σημαντικά η ζωή των ασθενών που ζουν με προχωρημένο καρκίνο.

Η σημερινή έγκριση του Denosumab είναι το αποκορύφωμα πολυετούς έρευνας και καινοτομίας από τους επιστήμονες της Amgen, ξεκινώντας από την ανακάλυψη του μονοπατιού RANK Ligand και την κατανόηση του ρόλου του στη βιολογία των οστών έως την ανάπτυξη του ογκολογικού κλινικού προγράμματος του Denosumab. Το Denosumab υπόσχεται να κάνει τη διαφορά για τους ασθενείς με καρκίνο των οποίων η καθημερινή ζωή πλήττεται από τις συνέπειες των οστικών μεταστάσεων. 
Χορηγείται ως υποδόρια ένεση 120mg κάθε τέσσερις εβδομάδες.

Βιβλιογραφία

National Cancer Institute

Δίαιτα για πολυάσχολους

Busy Diet-Δίαιτα για πολυάσχολους

Είναι για όσους έχουν πολλές υποχρεώσεις και δεν προλαβαίνουν ούτε να μαγειρέψουν, αλλά ούτε να φάνε. Όμως, θέλουν συγχρόνως να αδυνατίσουν γρήγορα και υγιεινά.

Η δίαιτα έχει διάρκεια 2 εβδομάδες και η απώλεια είναι περίπου 6 κιλά.

Ο τόνος, το ψάρι και ο σολομός μπορούν να αντικατασταθούν μόνο από κοτόπουλο.

ΔΙΑΙΤΟΛΟΓΙΟ

Ημερομηνία έναρξης της δίαιτας:                                                            

Βάρος σώματος:                                                     Προηγούμενο:     

1^η ΜΕΡΑ

Πρωινό: 1 φλυτζάνι γάλα με δημητριακά

Πρόγευμα: 1 χυμός πορτοκάλι

Μεσημέρι: 1 τοστ και 1 πράσινη σαλάτα

Απόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Βράδυ: Μπιφτέκια με χόρτα βραστά

2^η ΜΕΡΑ

Πρωινό: 1 φρούτο εποχής, 1 φέτα ψωμί με μέλι

Πρόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Μεσημέρι: 1 σαλάτα πράσινη με ψητό φιλέτο κοτόπουλο

Απόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Βράδυ:  1 τοστ και 1 πράσινη σαλάτα

3^η ΜΕΡΑ

Πρωινό: 1 τοστ

Πρόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Μεσημέρι: 1 ντάκο με ανθότυρο, ντομάτα και κάππαρη

Απόγευμα: 1 φέτα ψωμί με 1 φέτα τυρί

Βράδυ: Ψάρι ψητό και χόρτα

4^η ΜΕΡΑ

Πρωινό:  1 φέτα ψωμί με 1 φέτα τυρί

Πρόγευμα: 1 γιαούρτι με φρούτα

Μεσημέρι: 1 πράσινη σαλάτα με καπνιστό σολομό

Απόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Βράδυ: Γίγαντες και σαλάτα λάχανο καρότο

5^η ΜΕΡΑ

Πρωινό: 1 φλυτζάνι γάλα με δημητριακά

Πρόγευμα: 1 χυμός πορτοκάλι

Μεσημέρι: 1 σαλάτα ανάμεικτη

Απόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Βράδυ: Ομελέτα 2 αυγά με λαχανικά αρεσκείας σας

6^η ΜΕΡΑ

Πρωινό: 1 φέτα ψωμί με γαλοπούλα και τυρί

Πρόγευμα: 1 γιαούρτι με μέλι

Μεσημέρι: Βραστά λαχανικά

Απόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Βράδυ:  Κριθαράκι με ωμή ντομάτα τριμμένη και λίγο άπαχο τυρί

7^η ΜΕΡΑ

Πρωινό: 1 φέτα ψωμί με 1 φέτα τυρί

Πρόγευμα: 1 φρούτο εποχής

Μεσημέρι: Τονοσαλάτα

Απόγευμα: 1 γιαούρτι άπαχο

Βράδυ: Μοσχάρι κατσαρόλας με μανιτάρια

by Savvi Diet

Χάνος

Comber - Χάνος (Serranus cabrilla)

Είναι μέτριο στο μέγεθος ψάρι και ζει συνήθως μόνο. Έχει χρώμα κόκκινο και είναι πολύ ήρεμο ψάρι. 

Ψαρεύεται με πετονιά, με ψαροντούφεκο και με δίχτυα. Με ψαροντούφεκο μπορεί κανείς να το πετύχει αρκετά εύκολα, διότι περιμένει σε ένα σημείο χωρίς να κινείται. Αν το πλησιάσετε πολύ, φοβάται και απομακρύνεται.

Δεν θεωρείται και πολύ έξυπνο ψάρι, γιατί πιάνεται εύκολα με δόλωμα. Είναι όμως επιθετικό

ψάρι με μεγάλο στόμα, που πιάνει λεία συχνά μεγαλύτερη από αυτή που μπορεί να καταπιεί.

Δεν έχει οριστεί ελάχιστο επιτρεπόμενο μέγεθος ψαρέματος. Οι επιστήμονες, όμως, προτείνουν να αλιεύεται σε μέγεθος μεγαλύτερο από 21 εκατοστά.

Αναπαράγεται από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο, γι’ αυτό καλό είναι αυτούς τους μήνες να τον αποφεύγουμε.

Δοκιμάστε τον βραστό, σε κακαβιά, τηγανητό, αλλά και ψητό.

Δερματικά παιδικά αιμαγγειώματα

Η προπρανολόλη φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική από ό, τι τα κορτικοστεροειδή για τη θεραπεία των δερματικών παιδικών αιμαγγειωμάτων, σύμφωνα με μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση.

Η προπρανολόλη συσχετίστηκε με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από ό, τι τα στεροειδή, μετά είτε από συστηματική ή τοπική χορήγηση. Τα κορτικοστεροειδή συσχετίστηκαν, επίσης, με διπλάσιο ποσοστό αρνητικών επιπτώσεων, σε σύγκριση με την προπρανολόλη.

Το βρεφικό αιμαγγείωμα, ICD-10 D18.0, είναι το  πιο συχνό καλόηθες αγγειακό νεόπλασμα της παιδικής ηλικίας, που εμφανίζεται σε 1,0% έως 2,5% των λευκών βρεφών, ειδικά στα κορίτσια.

Η πρώιμη παρέμβαση ενδείκνυται σε ορισμένες περιπτώσεις: απόφραξη του οπτικού πεδίου, αναπνευστική απόφραξη, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, σοβαρή αιμορραγία και σοβαρή παραμόρφωση.

Τα κορτικοστεροειδή θεωρούνται θεραπεία πρώτης γραμμής, αλλά πρόσφατα, ο β αποκλειστής  προπρανολόλη έχει δειχθεί να είναι αποτελεσματικός. Η προπρανολόλη έχει 3 διαφορετικούς μοριακούς μηχανισμούς δράσης: στην πρώιμη φάση, αγγειοσυστολή. Στην ενδιάμεση φάση αναστολή της αγγειογένεσης. Και στην καθυστερημένη φάση,  επαγωγή της απόπτωσης. Οι μηχανισμοί αυτοί είναι πολύ διαφορετικοί από των κορτικοστεροειδών, τα οποία έχουν, κυρίως, αντιφλεγμονώδη δράση. 

Είναι πιθανό ότι η βέλτιστη προσέγγιση μπορεί να είναι ο συνδυασμός αυτών των 2 φαρμάκων και αυτό μελετάται.

Η μετα-ανάλυση 

Για να αξιολογήσουν την αποτελεσματικότητα των κορτικοστεροειδών και της προπρανολόλης, οι ερευνητές πραγματοποίησαν μια συστηματική επανεξέταση των εκθέσεων που δημοσιεύτηκαν από το 1946 έως τον Μάρτιο του 2012. Μελετήθηκαν οι ανεπιθύμητες ενέργειες, η διάρκεια της θεραπείας, και τα ποσοστά επιτυχίας της θεραπείας των δερματικών αιμαγγειωμάτων. 

Στις μελέτες η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη δόση των κορτικοστεροειδών ήταν 2 έως 3 mg/kg ημερησίως, και η τυπική διάρκεια της θεραπείας ήταν 4 έως 12 εβδομάδες. Το συνολικό ποσοστό αποτελεσματικότητας, με τη χορήγηση κορτικοστερεοειδών, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, ήταν 69,1% (P <.0001).

Η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη δόση προπρανολόλης ήταν 1 mg/kg την ημέρα, και η διάρκεια της θεραπείας και κυμαινόταν από 4 εβδομάδες έως 12 μήνες. Η αποτελεσματικότητα στους ασθενείς που έλαβαν προπρανολόλη, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, ήταν 97,3% (P <.0001).

Προφίλ Παρενεργειών

Οι πιο κοινές παρενέργειες των κορτικοστεροειδών, παρατηρήθηκαν σε 475 (17,6%) ασθενείς, με επίδραση στην ανάπτυξη (6%), σεληνοειδές προσωπείο (5%), οστεοπόρωση (2%), μυκητίαση (2%), και υπέρταση (2% ).

Οι πιο συχνές παρενέργειες της προπρανολόλης, παρατηρήθηκαν σε 77 (9,6%) ασθενείς και ήταν υπνηλία (2%), κρύα άκρα (2%), διάρροια (2%), γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (2%), και κόπωση (1%).

Η προπρανολόλη φάνηκε  να είναι ανώτερη ως πρώτης γραμμής θεραπεία για τα δερματικά αιμαγγειώματα.

Ορισμένοι χειρουργοί δεν έχουν πειστεί

Η θεραπεία με προπρανολόλη έχει αυξηθεί, αλλά ορισμένοι χειρουργοί εξακολουθούν να είναι δύσπιστοι, όσον αφορά την ανησυχία τους για τις άμεσες δυσμενείς επιπτώσεις. Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με προπρανολόλη πρέπει να ελεγχθούν πριν για τυχόν για καρδιακά προβλήματα. 

Οι νέες μελέτες, πάντως, θα είναι πιο αξιόπιστες, αφού θα συγκρίνουν το αποτέλεσμα στη θεραπεία, με τη χρήση Doppler υπερηχογραφήματος, για έλεγχο της υποχώρησης της νόσου.

Βιβλιογραφία

American Society of Plastic Surgeons (ASPS) Annual Meeting. Presented October 27, 2012